Susy schrijft

De Dag van de Double Digits

2012-02-23T08:25:00.001+01:00

Zo mensen. Dat zit er ook weer op, die Vastelaavond. Ik ben ongeschonden uit de strijd gekomen en ook nog nauwelijks beneveld.

Dat is best knap gezien het feit dat m'n goeie leren jekkie bijna nog meer bier binnen heeft gekregen. But good. Klaar. En voort wij strijden!

En kijk eens aan! Wie staat daar voor de deur? Maart! MAART! Dat is de lentemaand hè mensen.

Ik heb een beetje het gevoel dat we aan de winter ontsnapt zijn.

Dat we met de schrik vrij zijn gekomen. 'Horror! Horror!' Riep iedereen en terwijl we sneeuwscheppen, thermo-ondergoed en winterbanden aanschaften, floot de winter een olijk deuntje.

Tóen dacht ie, à la dan, als jullie het zó graag willen...híer! Kou! Nou, vonden we leuk, hoor.

Hadden we wat over te praten. 'Min 14 bij jullie? Tggg. Hier min 17!' Toen gingen we schaatsen.

En toen werd het weer warmer en zowaar, zowaar, gaan we vandaag de Dag van de Double Digits in.

Ik doe echter of me dat niet héél blij maakt, want ik vertrouw die winter nog niet.

Ik denk dat ie nog op de loer zit en, fantast die ik ben, ik denk dat ie onze vreugde over een aanstaande lente niet kan lijden en dan tóch nog toeslaat.

Het leven kan ingewikkeld zijn als je denkt dat ook dingen zonder hartslag of lichaam denkende wezens zijn. Tja.

Maakt u zich geen zorgen, ik praat niet tegen perforators ('Wat kun jij mooie gáátjes maken hè? Ohohoh, wát een mooie gáátjes! Zo rond! Mooi hoor!') of tegen bomen.

Doet met denken aan die prinses die dat wel deed en daardoor weer aan Friso, maar wat kunnen we daar nou over zeggen?!

-Stabiel maar niet buiten levensgevaar-

Zijn we dat niet allemaal? Elke dag?

Oeh! Díep hè. Denk daar maar eens over na. Uhuhuhuh.

Over oeh gesproken. Ik verslik me net in mijn ochtendkoffie omdat ik 'deadline column 5' zie staan in mijn agenda. Voor vandaag.

Mooi is dat, hoe ik dat wéken van tevoren in mijn digitale agenda zet, waardoor ik me heel volwassen en geordend voel, en er vervolgens toch nog heel middelbarescholierig veel te laat achterkom.

Maar zo hoort dat. Anders is een deadline niet spannend of het vermelden waard.

Overigens. Op de website van Thuis in Onderwijs kunnen jullie mij, naast mijn collega Novy, tegenwoordig ook lezen.

(En nu allemaal op z'n Winstons:) Hoe leuk is dát!?

Ga maar even kijken.

En wie weet kunt u net als Eduard uw reactie daar achterlaten.

Gezellig.

Valentijn

2012-02-14T15:59:00.001+01:00

Probeer ik toch al die jaren m'n beroep geheim te houden voor mijn kinderen...
Tevergeefs blijkbaar.

:)

edit: Er staat natuurlijk 'je bent de allerliefste mama',

maar ik las: je bend dealer liefste mama.

Ja. Nou. Ik vond het grappig.

En M dat ben ik.

Olivia en Mama.

Want ik heb natuurlijk geen voornaam.

Carnaval voor beginners

2012-02-12T21:52:00.000+01:00

Toen ik nog boven de rivieren woonde, lang lang geleden, had ik geen idee van het fenomeen carnaval.
Ohja, één keer per jaar mochten we verkleed naar school, dan deden we gékke dingen zoals een polonaise, ongetwijfeld op Er staat een paard in de gang, en dat was het dan wel.
Niks paplepel, niks gegoten.
Ik heb van die tijd dan ook maar enkele foto's en die komen nu.

Hier ziet u mij met een getuit mondje door een rolletje serpentine blazen. Op zich niet zo'n opmerkelijk beeld gedurende deze carnavaleske tijd.
Opvallender is mijn outfit.
Pas sinds ik bedacht dat ik dit logje ging schrijven en mij deze foto te binnenschoot, dacht ik, wáárom was ik NON?!
NON!? Ik weet niet of ik dit zelf wilde en mijn moeder weet het ook niet meer. 'Dat zal je vader wel bedacht hebben.' Haha.
Ik weet wel nog dat mijn vader dat loeizware houten kruis beneden in de kelder van onze flat in elkaar getimmerd heeft. En gelakt.
Ik vond het een heel mooi kruis.
Ook de betekenis dáárvan ontging mij totaal, want behalve dat we niet aan Carnaval deden, deden we ook niet aan kruizen, kerken of Jezussen.
Toch was ik non. Met make-up. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: 'Nonnen hebben geen make-up op, hoor.' Maar ik moest en zou het op.
Wat ik op de rechterfoto doe, weet ik ook niet.
Ik bekijk de levenslijn van mijn hand omdat ik afvraag of het ooit nog beter wordt dan dit, of ik heb net netjes in mijn hand geniest en bekijk de schade.
Beide heel aannemelijk.

Toen verhuisde ik naar het Zuiden des lands en had ik vrij snel in de gaten dat de mensen hier íetsje andere ideeën hebben over Carnaval dan wat ik tot die tijd gewend was.
Op de basisschool viel dat nog wel mee. Op vrijdag ging de school naar een grote zaal, de plaatselijke dansschool, en daar hadden we dan Carnavalsdisco.

1986

Er werd voornamelijk rond gerend op harde voor mij onbekende muziek en de jongens spoten hun vieze sliertenspulspuitbussen op de meisjes leeg. Daar had ik me als pre-puber ook wat anders van voorgesteld, eerlijk gezegd, zo'n disco, maar ja.
Eenmaal op de middelbare school begon het wat meer te leven, maar net zo lief ging ik gedurende die week mee met mijn vader op wintersport.
Die onderhuidse kriebel die de échte vierders ervaren, heb ik nooit gevoeld.
Rond mijn zestiende dacht ik, prima, 5 dagen achter elkaar de kroeg in? Vooruit, daar wil ik best een pakje voor aantrekken. Joe! Hoi! En klok! En dan roste ik zó verwoed met mijn sambabal dat ik als ik na die dagen in een kroeg stond, ik totaal geconditioneerd met mijn drankje begon te samba-en.
Godzijdank trouwens dat ik op Aswoensdag nog even aan mijn stiefvader vroeg of men dan ook verkleed ging, want anders had ik volledig uitgedost mijn haring naar binnen geschoven.
Je moet het maar weten hè. Ik wist dat niet. Ik heb totáál geen idee van de Carnavalsetiquette. Ik ga niet op de elfde van de elfde op mijn kop staan, laat staan ergens verkleed op een plein staan, het is november for crying out loud! Ik snap geen zak van de hele prinsenhiërarchie en wie bij wat en wanneer hoort.
Vóór dat het zover is, zijn er al diverse bijeenkomsten en feesten, zoals de Vrouwluujzitting (alleen maar vrouwen. Joost mag weten waarom dat leuk is...) en het Verkesbal.
Dat laatste staat nogal bekend als een losbandig feest, waar ik dus vanzelfsprekend nog nooit ben geweest (HAHA!) en waarbij iedereen verkleed gaat in een après-ski outfit.
*trekt een ik-weet-het-ook-niet blik*
Tegenwoordig ga ik alleen op Carnavalszaterdag de stad in, geschminkt en al, beweeg daar wat mee tussen de massa, klets met wat mensen en op een onbewaakt ogenblik blaas ik stilletjes de aftocht en vind ik het wel weer welletjes.
Meer dan genoeg feest.
De schok was dan ook groot toen mijn dochter vorig jaar van school thuiskwam en 'Roed gael en greun is de kleur van Vastelooooavend' door het huis schalde.
En Tijl deze week verzuchtte dat ie niet kon wáchten tot het Carnaval was.
Ja, daar knipperde ik wel even van met de oogjes.
Deze week help ik mijn dochter en 5 klasgenootjes met het oefenen van een dansje op een enórm Maastrichts carnavalslied.
Jazeker. Dat doe ik gewoon. Dan Karaty van de lage landen die ik ben.
Tja. Wat moet ik anders hè? Wát moet ik anders!?
Geen paplepel misschien, maar ze krijgen er toch een theelepeltje van binnen, mijn nazaten.

Goed.
Wat wilde ik nu zeggen?
We hebben geschaatst vandaag. Op de valreep. Leuk hoor.

ps voor de Carnavalskenners: excuses als ik ergens een niet kloppend feitje geschreven heb.
Ik en Google hebben mijn uiterste best gedaan.
Feel free to correct me.

Het begint met een ah

2012-02-02T09:36:00.001+01:00

Tijl slaat ritmisch met z'n lepel op tafel. 'Welk liedje is dit?', zegt hij en hij doet het nog een keer.
Olivia en ik luisteren, maar tevergeefs. In het geklop is mijns inziens weinig melodieus te vinden.
'Het begint met een 'ah', tipt Tijl.
We denken allebei na.
Nouja. ik doe alsof, ik trek een 'ik denk na'-gezicht en werp ondertussen een blik in het Kruidvatfoldertje.

- Een 'ik denk na'-gezicht is perfect voor situaties waar kinderen je iets vragen.
Want je kunt ondertussen écht nadenken over bijvoorbeeld de vergeten boodschappen of welk vlees je nog in de vriezer hebt liggen en als het kind je dan nog eens drammend be-mah-ham!'t dan zeg je 'Ik heb géén idee!'
Kind geeft dan triomfantelijk antwoord, jij kletst met één hand op je dij, zegt 'Nah! Dat had ik écht niet geweten!' en schudt ongelovig je hoofd. Iedereen blij.
Werkt overigens ook uitstekend op de werkvloer. -

Goed.
Het begon met een ah.
Ik had natuurlijk geen idee, maar wel het gevoel dat ik wat moest zeggen.
Maar nog vóór ik 'Alle eendjes zwemmen in het water' had geopperd, zei Olivia:
'Ah follow?'
En antwoordde Tijl: 'Neehee! Ah used to know!'

En zo blijkt maar weer beste mensen, *trekt ik denk na-gezicht om een witzige afsluiting te bedenken*, er is een 2 + 1 actie van de Nivea-producten bij het Kruidvat.

Het vriest dat het kraakt, mensen.
Alle eendjes zwemmen in het water.....whát was I thinking...

Help, mijn kind groeit te snel!

2012-01-26T14:50:00.001+01:00

'Die jongens uit mijn klas zeggen steeds 'coole fiets!' en dan lachen ze daarna héél hard', mopperde Olivia toen ze van school thuiskwam. 'Ik vind dat helemaal niet leuk. Mijn fiets ís toch ook heel cool?'
'Jazeker', zei ik. 'Hij is ook hartstikke cool.'
'Maar weet je,' zei ik en schraapte mijn keel voor een pedagogische uitleg over hoe jongens wel eens de ziekelijke neiging hebben om meisjes te plagen en waaróm ze dat doen.
Hoewel me dat eigenlijk een raadsel is. Aan je haren trekken, propjes gooien, duwen, dat soort irritant gedoe.
Zég gewoon 'hey man, ik ben een beetje op jou. En daarom doe ik héle vervelende dingen, zodat je me wel móet opmerken en je je aan me gaat ergeren en dan zeg ik geintje en dan lach ik schalks en jij ook, hoop ik, en dan heb je vast de boodschap begrepen. Toch?'
'Ik denk dat ze je wel leuk vinden, hoor, want...'
'Ja, duh! Dat weet ik allang dat ze me leuk vinden.
Want PengFe* helpt me wel vaker in de klas en Dennis zegt dat ie met me gaat trouwen.'
Oh.
Duh. Ja duh, oud verschrompeld moedertje, ze weet het heus wel hoor.
Denk maar niet dat je haar nog wat over de wereld kunt vertellen, want ze is al bijna 7.
Zes jaar en 9 maanden om precies te zijn en ze weet al wat de luchtkamer van een ei is en het hagelsnoer en dooiervlies. ('Ah gatver, een stukje schaalvlies op m'n ei!' Oh, een velletje. -'Nee. Scháálvlies.)
Ze weet wat zoogdieren zijn, welke dieren eieren leggen, dat aanstaande zondag de 6 weken voorbij zijn en ze dan dus échte oorbellen mag en ze heeft al 45 euro in haar spaarpot.
Duh.
Ze zit al in badje 7, dus mag bijna afzwemmen en dan wil ze het liefste op paardrijles.
Om haar moeder te behagen, zal ze nog even een kijkje nemen bij het jazzballet, maar we weten allemaal al dat dat slechts een formaliteit zal zijn.
Want ze tekent alleen maar paarden en die oorbellen, dat moeten ook paardenkoppen zijn.
Niet die van de Godfather, voor alle duidelijkheid.
Maar die film kent ze toch niet.
Ze surft zelf naar 'pennypuntennel' en als ze boven op haar kamer danst op K3, dan moet de deur dicht.
Dat geldt ook als ze zich omkleedt, anders 'ziet Tijl haar billen'.
(Vervolgens stapt ze elke avond met hem in bad en dat gebeurt doorgaans naakt...maar goed, daar zeggen we niks over.)
Ze is gestopt met duimen, -maar dat is wel heel moeilijk- omdat ze geen beugel wil, want dat is lelijk.
En ondertussen vallen langzaam maar zeker de melktandjes uit haar mond.
Ze is al bijna 7, duh.
Maar tegen mama aan liggen, wil ze nog graag. En gedragen worden, de trap op, naar bed.
Bumba is voor baby's maar met Diego en Dora wordt nog altijd uit volle borst meegezongen.
Als ze 's ochtends haar Beestje -friend for life- achterlaat in haar bed, hoor ik haar tegen hem fluisteren dat ze hem lief vindt, dat ze vanavond weer terugkomt en Beestje praat, met een stemmetje dat lijkt op dat van haar maar dan hoger, zachtjes tegen haar terug.

Duh, ze is pas zes.

*zo heet ie nu eenmaal.

ja, er zit nog bloed ja. Eerst vastleggen, dan verzorgen.
Zo gaat dat. Tegenwoordig.

Daarvoor met speciale dank aan Iben die afgelopen dinsdag zorgde voor vers bloed en baby James op de wereld zette. Zo kan ik het nog eens dunnetjes overdoen.
Dat oetiepetoetiepetoetiebeebiedeboebie-gedoepiedoe.

Hoe ik bijna de directe collega van Gerard werd maar toch net niet.

2012-01-22T20:08:00.000+01:00

Het begon met dat Mimi twitterde 'Hier, deze vacature is voor jou.'
Een vacature bij mijn favoriete radiozender, op de (web)redactie van het programma van één van mijn favoriete diskjockeys.
Hm. Mag je als 36-jarige nog een 'lievelings' hebben eigenlijk?
'Oh! Een Californian Handroll! Da's m'n lievelings!' (in het sushi-restaurant)
'Oh! Silan Lentegevoel! Da's m'n lievelings!' (in het wasmiddelenschap)
'Hee! Dat is Dylan van nine-o-two-one-o! Da's m'n lievelings!' (tijdens een B-film, duidelijk makend hoe oud je bent.)
Ja, dat kan nog best.
Goed. Ik bekeek de vacature, stelde vast dat ik níet de gevraagde opleiding had noch de gevraagde werkervaring, maar de werkzaamheden leken prima binnen mijn capaciteiten te passen.
Dat het hele gebeuren zich in Hilversum afspeelde, 155 komma 3 kilometer verderop, vergat ik voor het gemak even.
Want ook al was níet schrijven geen optie, ik had weinig verwachtingen. Geen eigenlijk.
Desondanks deed ik mijn stinkende best voor de brief, gooide er wat Ekdom-quotes doorheen en sloot af met ~~Bye bye man, bye bye!~~ Met vriendelijke en afwachtende groet.
En na het versturen, was ik het eigenlijk alweer vergeten.
Tot vorige week een jongeman mij belde 'van de Avro.'
De Avro? De Avro? De Avro? 'Ik mot geen aboonement!' wilde ik op mijn gebruikelijke vriendelijke manier roepen, maar ook ik word ouder én volwassener dus ik dacht eens na voordat ik deed, waardoor ik hem de kans gaf om MIJ UIT TE NODIGEN VOOR EEN ORIËNTEREND GESPREK!
Goed. Ik stond op mijn kop, dat snapt u.
Ik bestudeerde de website, die nog wel wat verbetering kon gebruiken, vloekte tegen mijn collega's dat ik snotverdomme onmógelijk naar Radio 2 kon luisteren (met als gevolg dat ik mopperend de oordopjes van mijn iPhone inplugde en op die manier naar 3FM luisterde), bestudeerde nógmaals de website en maakte ijverig aantekeningen. Ik ging naar een luidruchtige winkel, kocht een rock-and-roll-outfit en liet mezelf een geinige pony aanmeten bij de kapper.
Ja, het was een rush die een week duurde.
Want toen was het gesprek. En werd ik diezelfde dag ook weer afgewezen. -klik-
Ik treinde in alle vroegte naar Hilversum, shuttlebuste me naar het AKN-gebouw en was in het hol van de leeuw.
Meneer van de Avro aka Radiohotshot kwam me ophalen en op de redactie wachtte Blonde Radiojongen en Aardige Content Manager Meid op mij.
De redactie, ách, wat een genot om er te werken, leek mij. Niks geen akelige kantoorverlichting waarbij iedereen een wandelend lijk lijkt lijk lijkt lijkt, gezellig vol met affiches en prikborden, een door mij geliefde chaos en bovenal, géén Radio 2 uit de luidsprekers. Jóh. Ha.
Haha.
Nou goed. Het gesprek was leuk.
Ik was uitgenodigd omdat ik verreweg de leukste en meest creatieve brief had geschreven.
Kijk aan. Van je opsteker en van je in de pocket.
Het jammere was dat Blonde Radiojongen me één vraag stelde waarop ik had moeten antwoorden op zo'n manier dat je dacht: Kíjk. Die creatieve inslag. Dáár zitten we op te wachten.
Wat ík dan weer deed, is op blanco gaan. Op, zo later bleek, cruciale momenten doet men dat wel eens.
Men. Of ik. (Zeg: ik ook! ik ook! Dank u.)
Toen dacht ik al heel even 'dammit'.
En toen ze later die middag belden dat ze verder gingen met 1 van de andere 6 kandidaten, die blijkbaar op dat moment níet de uitstraling van een blanco pagina had, toen dacht ik nog eens dammit.
Ik ben dus gewoon leuker op papier dan in het echt.
Ben ik mooi klaar mee, zeg!
Ja, praktisch gezien zou het misschien allemaal heel onpraktisch zijn geweest.
Maar ik was bereid tot een opperste flexibiliteit.
En je wilt gewoon graag dat ze je willen.
Dat wil je bij banen, mannen, energieleveranciers en telecomaanbieders.
Dat zij jou willen en jij dan, misschien, nee kunt zeggen. Zo werkt dat nu eenmaal.
Nah gut.

Ik had wel de leukste brief.
En een pony. Vast ook de leukste.
En ik zag daar ook nog de Rijdende Rechter.
Maar zal ik jullie eens wat vertellen? Hij líep gewoon!
Nepperij hè.

Blauwe Maandag

2012-01-16T15:48:00.000+01:00

Ik had Twitter nodig om er achter te komen dat het vandaag Blue Monday was. De meest depressieve dag van het jaar.
Dat geeft al aan dat ik níet zo opstond als op het plaatje hier links van ons.
Welneen! Het was kraak en het was helder. En het zonnetje scheen al! Of niet? Nee, dat kan niet zo vroeg. Nou, dan was ik het zelf!
Haha! Hm.
Maar ik was in elk geval opgewekt.
Ook al vond dat potje gebakken uitjes het noodzakelijk om ondersteboven uit de kast te springen - sommigen van ons zijn dus wel suïcidaal vandaag -, rende ik met twee handen vol gel achter het onwelwillende haar van mijn onwelwillende zoon aan, veegde ondertussen mijn eigen haar uit m'n gezicht, daarmee zo'n leuke There's Something About Mary-kuif creërend, en raakte mijn modische sjaaltje vast in de rits van mijn jas, wat enkel te verhelpen was met bruut geweld.
En dat allemaal tijdens de bekende ochtendspits.
Deerde me niet.
Er was zon en er staat een afwisselende nieuwe week te wachten met als hoogtepunten Nieuw Haar en Spannend Gesprek.
[moment voor ingehouden adem]
Persoonlijk heb ik altijd een hekel aan vaagheden en halve mededelingen dus ik zal jullie niet langer in spanning houden.
Ik neem een pony.
Want ik vind pony's leuk. De dieren ook, hoor, de kleine grazende brokkenpoepers, maar ik doel hier dus op mensenhaar.
Een tijdje terug heb ik al eens een pony gehad, maar ik weet niet meer of dat leuk was.
Ik herinner me één reactie en die ging ongeveer zo: 'Ahja. Anders hè.'

Eigenlijk zou het leuk zijn als ik nu een stukje zou typen dat zou beginnen met 'Blauwe Maandag...Ik heb nog wel eens een blauwe maandag...' en dan iets dat ik eenmalig gedaan heb, dacht te willen, dacht te kunnen, maar wat een groot fiasco bleek te zijn.
Maar nu ben ik opeens bang dat dat die pony blijkt te zijn.

Ach. We zien wel.
Dit is trouwens Tijl.
Die de geheugenkaart van het fototoestel bol liet staan door talloze foto's van zichzelf te maken.
Hier oefent hij de Blair Witch Project-blik.

Zeg, fijne week hè!
Tot snel.

Serenity Spa - Ocean of Tranquility

2012-01-04T21:30:00.001+01:00

(misschien moet je eerst even onderaan op het Youtube-linkje klikken, voor de juiste stemming tijdens het lezen.)

'Oooh, wat een heerlijke kamer! Zoiets zou ik thuis moeten hebben!' riep ik.
Ik had van de Kerstman een sauna slash beautytegoedbon gekregen en die ging ik gisteravond verzilveren.
Verhammammen eigenlijk. Dat is het Turkse verbrassen, zeg maar.
En hoe heerlijk ontspannen dat ook is, ik word er toch altijd een beetje ongemakkelijk van.
Ik liep achter een veel te mooi meisje aan die mij een schemerige ruimte in dirigeerde.
Er was een antracietkleurig aanrecht en dezelfde kleur tegels, er stonden kaarsjes in de hoek en er klonk zachte muziek. (precies zoals op onderstaand plaatje dus.) Ongetwijfeld de Nature's Spa Soothing Massage CD.
En omdat ik weet dat ik niet met kleren aan gemasseerd ga worden, begin ik elk bezoek aan een massagegedoe met een non-stop getater.
In een armzalige poging de aandacht af te leiden van het feit dat ik naakt ben.
Om te doen of ik daar héél okay mee ben. Héél okay. Oh zo okay.
Ja, nee, zo'n kamer thuis hebben, dát zou handig zijn. Goeie openingszin. Teken van intelligentie.
Want niet alleen stond dat aanrecht daar, wat op zich nog wel praktisch is in een huis, maar in het midden van de ruimte stond een grote stenen tafel.
Maatje slachtbank. Daar waar ik geofferd zou worden. Aan de Turkse goden.
Bana yardim!
'Goh, maar lekker.' zei ik en keek om me heen waar De Uitkleedplek was.
Bijvoorbeeld achter een Oosters kamerscherm ofzo.
Ik zag 3 haakjes in de muur en een krukje en redeneerde dat dat de plek moest zijn.
'Ehm. Wat hou ik aan?' vroeg ik.
'Niks', zei het te mooie meisje. 'Een bikinibroekje als je dat prettig vindt, maar het hoeft niet.'
Nu wilde het toeval dat ik een bikinibroekje in mijn miniscule handtasje had zitten, já, 't is ongelooflijk!
Maar ik vatte de 'als je dat prettig vindt' eigenlijk op als de 'als je heel preuts bent', dus die propte ik maar tersluiks terug tussen mijn iPhone en mijn pakje West-van-6,50.
Want kom kom, preuts? Ik? Nee nee. Kuch.
Ik begon me luid pratend over Gód knows what uit te kleden. Ik was wat ziekig ja, en ik had me de héle dag verheugd op deze massage, en nou nou, ja, zéker, even ontspannen ja. Precies. Dus. En hoe moest ik gaan liggen? Nu ik hier zo blootjenaakt stond? En jij volledig aangekleed? Beschermd door hagelwit textiel?
Op mijn buik? Ja, goed.
Omdat ik niet de grootste ben (...) en de slachtbank wel een metertje hoog, klauterde ik op m'n charmantst op dat ding.
Naakt en charmant klauteren gaan niet samen, maar afijn, ik lag.
De stenen tafel, waarvan ik aanvankelijk dacht dat ie van leer was, was warm en eigenlijk best aangenaam om op te liggen.
Het meisje begon me met een douchekop te besproeien en begon me daarna te scrubben.
Dat voelde heel fijn.
Als je het gevoel dat je benen vastgeklemd zitten tussen twee spijkerbedden tenminste als fijn ervaart.
Maar ik zei geen au hè. Want behalve niet preuts ben ik ook niet kleinzerig.
Toen ze echter bij mijn voetzolen kwam, en ik me bij mijn rechtervoet nog had weten in te houden, proestte ik bij de linker toch even 'ghehe, dat kietelt'.
Maar wel op een heel ontspannen manier, hoor, maak je geen zorgen.
Na het scrubben werd ik weer afgespoeld en daarna ingezeept, met dikke zeepvlokken die aanvoelden als slagroom.
(Kun je thuis trouwens ook heel goed doen. Flink wat Dove op een washandje, even in het water en dan het washandje als een plastic zakje opblazen.)
Na het inzepen en masseren volgde weer afspoelen en daarna inoliën en weer afspoelen en daarna moet ik me omdraaien voor een gezichtsmasker.
Omdraaien. Ingeölied omdraaien. Ingeölied naakt omdraaien.
Deed ik ook niet moeilijk over en ik draaide me op mijn rug waarbij ik bijna als een heet klontje boter in een pan van die tafel glibberde.
Er werd een grote zwarte handdoek over mijn lijf gelegd en ik kreeg mijn gezichtsmasker.
Inmiddels had ik geen gevoel meer in mijn rechterarm en kon mijn hoofd alleen nog naar links kijken, maar dat kwam niet zo heel slecht uit, want ook aan de linkerkant van het plafond waren de prachtigste sterretjes te zien. Zelfs een rustgevend plafond, mensen, het gaat om de details!
Nah gut. Het heerlijkste is eigenlijk als ze dan met een warm nat doekje je gezicht weer schoonmaken maar toen was het ook opeens afgelopen.
Mocht ik van de slachtbank stappen. Wat in mijn geval, vanwege dat tekort aan centimeters, dus gepaard ging met een hupsje. Eraf stáppen is geen optie.
Toen kleedde ik me weer aan, deed mijn best om niet over cows and calfs te gaan ouwehoeren, wat lukte en ging toen óók nog even onder de zonnebank.
Als ik toch bezig was, hè, precies!

Al met al. Lekker hoor.
Relaxing. Nee echt.

Wild en ruig gekust

2012-01-02T22:35:00.000+01:00

Well, héllo!
Tenzij je mijn smoezelige collega bent, Percy van the Green Mile of tenzij er nog altijd alcohol uit je poriën wasemt, buig ik me nu even vriendelijk naar je toe om je drie nieuwjaarskussen te geven.
(Mijn beeld van De Gemiddelde Lezer varieert, afhankelijk van mijn bui, van een frisse jonge blonde moeder tot een chagrijnige kalende single (man of vrouw), geen idee dus wie ik kus, maar voel je zeker niet geroepen om aan te geven tot welke categorie je behoort. Ik hou wel van de anonimiteit.) Daarna maak ik me snel uit de voeten, iets van 'ja jij ook' mompelend, want ik heb het niet zo op dat nieuwjaarsgekus. Ik ben daar een beetje onhandig in.
Vandaar ook dat ik vanochtend dolgelukkig níet aan het werk ging, maar mijn oliebollenzweet vrijelijk liet lopen in de sportschool.
Over vrijelijk laten lopen gesproken, kijken jullie wel eens naar Gênante Lijven?
Nee?
Jammer. Zou je eens moeten doen. Daar ga je je heel normaal en gezond van voelen.
Hetzelfde effect bereik je trouwens als je naar Boer zoekt Vrouw kijkt.
Enfin.
Ik ben weer onder de steen uit gekropen. Ik was even beschäftigd met kerstvieringen, verjaardagen, crematies en geluier.
Het leven in een notedop, zeg maar.
Verder waren mijn hobby's slapen, bikken (als in eten), knabbelstengels bakken, werken, ja ook nog, en een zomervakantie boeken.
Na de regenachtige ervaring van vorig jaar die diepe, díepe littekens heeft achtergelaten, hebben we dit jaar gekozen voor de wilde, ruige kust van Spanje.
Dat klinkt heel avontuurlijk, maar als je me een beetje kent, vertaal je dat naar het Spaans en dan weet je dat het gewoon de Costa Brava is.
Overigens, best een beetje avontuurlijk, want we vliegen met Ryan Air.
De ~~cheap ass motherfuckers~~, oh wacht, dit ga ik doorstrepen, want zo jinx ik die vlucht dadelijk nog!
Die goedkope luchtvaartmaatschappij, die me lokte met geslepen prijsjes en me vervolgens zegt: Hee, je hebt geboekt! Leuk! Niet duur hè? Trouwens, wil je misschien een koffer meenemen als je een week met 2 kleine kinderen naar een Spaanse camping gaat? Ja? Oh twee zelfs? Mag hoor, maar WEL BETALEN!
Maar goed.
Dat doe je dan maar hè.
Maakt verder niet uit. Ik heb er nu al zin in.
Nog maar eh...zes maanden.
Goed. Ik stuurde ook nog een sollicitatie naar Gerard Ekdom, lang verhaal, doet er niet toe, en morgen ga ik me lekker Turks laten rollen, ook wel hammam genoemd.

Dit was misschien niet zo'n geweldig comeback, na 2 weken geen logje hè?
Een beetje Charlie Sheenerig eigenlijk.
Maar hee, ik heb je wel gekust!
O.
Nou ja.
Gelukkig Nieuwjaar! *kijkt blij*

Daar.

En een glimp van mijn sexy Bert-en-Ernie-pleister.

Over kerstpakketten in een kasteel en oorbellen.

2011-12-19T22:00:00.000+01:00

Nou, hebben we allemaal de kerstboom weer in huis, mensen?
Goed zo.
Ik ook hoor. En hij is heel mooi. En ik heb pas 3 keer nieuwe lampjes erin gehangen omdat ze steeds kapot gingen. Met alle gevolgen (kapotte ballen, dennennaalden all over the place, een wirwar van snoeren en uiteindelijk een schaar) van dien.
Maakt verder niet uit.
Bijna kerst betekent ook kerstpakkettentijd! Jieha.
Nu heb ik de afgelopen jaren bij een werkgever gewerkt die niet deed aan kerstpakketten maar wel aan 'etentjes met de collega's'. Ook leuk. Maar toch minder.
Maar momenteel zit ik bij een bedrijf dat vorig jaar zijn werknemers bovenop het standaard kerstpakket óók nog een iPod cadeau deed, dus ik wreef mij al verlekkerd in de handen en had pastelkleurige visioenen van mezelf met een gelukzalige glimlach en iets met een iPad.
- geluid van een krassende naald over een langspeelplaat-
Geen iPad dus.
Desalniettemin. De directie had iets anders leuks bedacht.
We mochten ergens in een idyllisch kasteeltje dat verlicht was met kaarsen en open haarden zelf ons kerstpakket samenstellen.
Door de vele gangen stond een kerstmarkt opgesteld met winkeltjes van diverse pluimage; een boekhandel, een Hubo, een woonwinkel, die ene parfumerie die het life beautiful makes en meer van zulks.
Dus 160 man togen met hun boodschappenmandje door het kasteel om op kosten van de baas te gaan shoppen.
Was me dat even leuk.
Praktisch ingesteld als ik ben, koos ik als eerste voor een eh...kindersneeuwschep.
Een kindersneeuwschep, hoe kinder ook, past niet zo lekker in een boodschappenmandje dus liep ik twee uur lang verontschuldigend rond omdat ik mijn collega's met die schep telkens om de oren sloeg en ze op diverse ongewenste lichaamsplekken er mee prikte.
Dat ik hem ook even weg had kunnen laten zetten, komt dan in mijn hoofdje niet op hè.
Maar goed, laat die horrorwinter maar komen; mijn kinderen maken de stoep wel vrij!
Ja hee, een grotemensensneeuwschep paste er natuurlijk helemáál niet in, hè.
Verder vulde ik mijn mandje nog met een boek, kaarsendingetjes, een plaid, oh mensen wat een heerlijke plaid, zo zacht, zo zacht en zo groot zo groot, handcrème, balsamicospul en verder weet ik het niet meer.
Maar echt, gewéldig leuke formule. Vond ik.

Nu wilde ik eigenlijk nog wat vertellen over mijn overhangende oogleden, want die heb ik, aan 1 kant dan, kwam ik deze week achter, maar die klaagzang bewaar ik voor een andere keer.
Maar het is vréselijk, dat kan ik jullie wel alvast vertellen.
.....

Dus dan sluit ik af met de oorbellen van Olivia.
Het kind heeft namelijk sinds gisteren gaatjes in haar oren.
Jajajaja. U dacht misschien dat wij haar al oorbelletjes hadden gegeven toen ze een half jaar oud was, want er is natuurlijk níks geiniger dan een bijna haarloze baby met gouden blingbling in haar miniatuur oorlelletjes (....), maar nee, dat hebben we niet gedaan.
Zaterdag zat ze op haar hurken voor de accessoire-afdeling van de Hennes en Maurits en verlekkerde zich om alles wat haar toeblinkte.
'Oeeee', verzuchtte ze. 'Wat zou ik díe graag willen hebben, mama.' En ze wees naar iets met vlinders met vleugels van nepdiamanten.
'Bwuhk', kuchte ik, mijn bewondering tonend voor deze prachtige juwelen.
'Maarja, je hebt nog geen gaatjes hè', zei ik en herinnerde haar eraan dat ze in haar broek had gescheten toen ik vertelde dat 'ze met een pistóól gaten in je oren zouden schieten'.
Ja nee maar ja nee, maar ja, nú durfde ze het wel, dacht ze, zei ze.
'Goed', zei ik. 'Regelen we dat morgen.'
En zo fietsten we de volgende dag naar een winkeltje met de obscure naam Boetiek Bunny.
In volledige stilte. Op het geluid van een ontsnapt angstscheetje na dan.
Voor de deur vroeg ze nog 'Het doet maar even pijn, hè?' en ik knikte geruststellend.
Er werden twee vilstiftstipjes op haar oorlelletjes gezet, ze mocht een paar oorbellen uitzoeken (zilverkleurige minihartjes) en opeens stonden er twee vrouwen aan weerszijde van haar met De Pistolen.
Olivia slikte, ik knipoogde bemoedigend en KNAL! Hoppa.
Gaatjes.
En traantjes.
Mooi zijn, pijn lijden, u kent het spreekwoord wel.
Maar niet veel later was het leed al vergeten. Stuiterend van vreugde liet ze haar vriendin haar vuurrode oorlellen zien waar de kleine zilveren hartjes in schitterden.
Nouja. En dan ben ik ook blij hè. Voor haar.

En over zes weken, als de zweeroorbelletjes uit mogen, krijgt ze deze.
Prachtig toch?!

niet?

Zelf heb ik ook nieuwe gekocht trouwens...

Two annoying things in the gym (Wiederholung)

2011-12-15T12:59:00.000+01:00

(omdat het in mijn kleine wereldje nog steeds actueel is, haalde ik heel laks even een logje uit mei 2009 van stal.
Anders denken jullie dat hier nooit iets nieuws komt.
Dat is het natuurlijk ook niet, maar er zit vast wat vers bloed onder de lezers.)

'Oké.

Twee dingen.

1. Aan die jongen met de pronte borstjes: easy met dat butterfly-apparaat. En bankdrukken? Doe maar wat minder.

2. Aan dat walgelijke stelletje: kussiekussie en gegiechel mag niet in de sportschool. Ik moet ervan kótsen. Kotsen! Horen jullie me?

1. Aan die 2 blonde dunne bimbo's: rot op van dat hip abduction device als je er alleen op zit om te bespreken wat hij zei op MSN en wat jij toen zei en dat je zaterdag écht vet hebt gestapt en dat je je toen nog door hem en hem hebt laten....nouja. Rot op.

2. Aan dat meisje met het grijze strakke t-shirt: In grijze strakke t-shirts zie je héél héél goed de zweetplekken onder je oksels. Heel goed. Niet meer aan doen. Doe maar niet. Niet.

1. Aan dat getinte meisje 2 crosstrainers naast mij: wáárom zwéét jij niet? En waarom loop je zelfs niet rood aan? Zelfs niet als je net als ik 20 helse minuten op dat ding staat. WAAROM NIET?

2. Aan dat meisje met dat witte t-shirt met die kikker erop: dat shirt absorbeert geen zweet, meid. Dus voelt het 1,5 uur lang aan alsof je in een zweterige regenpak aan het sporten bent.

1. Aan Eurosport: God. Nadal is écht een lekkere tennisser.

2. Aan Bryan de aap van Animal Planet: Je bent geen lieve aap. Niemand wil je vriendje zijn omdat je iedereen in elkaar rost.

1. Aan de stokstaartjes van Animal Planet: ik vind jullie zó leuk! Jullie zijn mijn favoriete beesten. Ik wil een stokstaartje als huisdier.

2. Aan de jongen die 'werkt' in de sportschool: als ik 2 oordopjes in mijn oren heb, betekent dat dat ik niet wil kletsen. Ik herhaal: ik wil dan níet kletsen.'

Door de jaren heen zijn er nog wat andere eh..bijzondere personages bijgekomen.
Zoals De Dolle Tweeling.
Die zien er dus hetzelfde uit, zoals dat vaker is met tweelingen, maar dan ook écht hetzelfde.
Fascinerend.
Hele speciale meisjes uit een land waar ze van die lange benen hebben en flinke heupen en zwarte glanzende haren, maar ik weet even niet welk land.
En ze bewegen heel mysterieus.
Zover alles prima, alleen hebben ze zich inmiddels ontwikkeld tot kirrende grietjes die met hun hormonen geen raad weten en dus giechelend en kronkelend aan crosstrainers hangen, als er maar een man op staat.
Misselijkmakend. Jammer ook.
Dan is er nog de Sterk Riekende Jongen die wel eens naast mij op het roeiapparaat gaat zitten.
Niet om te roeien, oh nee, maar om naar de tv te kijken, liefst boksen.
Dan zit ie daar, wijdbeens en wijdarms, waardoor alle onwelkome geurtjes alle kans krijgen om zich onder mijn neus te kringelen, mijn neusholte binnen te dringen en vervolgens diverse hersencentra uit te schakelen.
Waaronder het 'Neutraal Gezicht'-centrum.
Dus kan ik alleen maar vol afschuw en met een afgewend hoofd verder roeien.
Oh, en dan is er nog het Lotusmeisje.
Dat op een matje zit, te midden van die zweterige, lawaaierige ruimte, met een eng sereen seriemoordenaarsgezichtje alsof ze ergens in Ubud (Donesië) boven een Indische waterlelie zweeft.
Als ze klaar is met voor zich uit staren en rekken en strekken, begint de origami.
Ze vouwt zich dan in allerlei miraculeuze houdingen, die mij nog het meest doen denken aan de aanblik van een lichaam dat net van de 42e verdieping van een flatgebouw gestort is en alles wat er te breken is, gebroken heeft.
Heel smaakvol.

...

Ach. Nouja. Whatever.
Goed verhaal weer.

TIS BIJNA KERST!

Ja. Ik dus.(in 2009) Rotshirt.

Maar het staat zo geinig.

Net als die verhitte rode wangen.

Semles

2011-12-06T22:11:00.001+01:00

'Oh mama! Ik heb jou op de radio gehoord!' zei Olivia toen ik haar naar bed bracht.
Ik dacht, het kind is confuus.
Ik heb háár op de radio gehoord.
Na wat doorvragen bleek dat mijn moeder vandaag had lopen stunten met onze sterk verouderde stereo installatie waar nog een stókoud bandje inzat.
En op dat bandje sta ik.
Als een oesiepoesie klein baby'tje tot 3,5 jarige, vastgelegd door mijn vader.
Want meer hadden wij in die tijd niet.
Een geluidsrecorder. En dat was het wel.
Geen videocamera, geen eh...filmding.
En natuurlijk geen digitale camera of WHAHA een iPhone.
Duh.

Dus ik nam dit op van de radio, met mijn iPhone, ploeterde me twee uur door Windows Fokking Movie Maker heen, dat ging enorm moeilijk, riep en passant nog eens lekker 'Houd je bek!' tegen die irritante Plus-reclamelui en toen leek het wel te lukken en nu moeten jullie hier naar luisteren.

Alsjeblieft?

Dit stukje gaat over Sinterklaas maar is desondanks bést leuk!

2011-11-29T09:06:00.001+01:00

Het zal niemand ontgaan zijn dat de Sint in het land is. Uitroepteken!
Huishoudens zijn gevuld met stuiterende, manisch stuiptrekkende kinderen en dat al 2 weken lang en dat nog een volle week te gaan.
Hier overigens niet, hoor.
Olivia en Tijl laten alles gelaten over hen heen komen en zetten enkel een vroom gezichtje op als het volgens de schoenkalender (HANDIG! TIP!) tijd is om hun schoen te zetten.
Verder doen ze heel normaal. Waardoor ik soms zelfs vergeet te dreigen met 'oh wee, als de Sint dat ziet!'
Such a loss.
Want ik wil zó graag eens op hele natuurlijke wijze, met de nodige spaties en stiltes zeggen:
Sinterklaas, houdt van zoet. En van knap. En van goed.
En 'k weet vast, ben je stout, dat hij niet van je houdt.
Maar goed. Ik ben tenslotte niet geboren in 1932.
En kaatsenballen doen we tegenwoordig alleen nog maar figuurlijk.

Over de jaren '30 gesproken (mhoehaha...like a bridge over troubled water hè!): zondag zagen we de 'gezellige grote sinterklaasfilm' Bennie Stout.
Maar ach! Ja nee echt! Wát een leuke film!
Het speelt zich af in de jaren dertig, het is opgenomen in het Enkhuizer Zuiderzeemuseum en de schattige A-lijnkinderjasjes vliegen je om de oren.
Ook opvallend veel petrolkleurige kleding trouwens, herinner ik me plots weer. Vreemd.
Benjamin Stout woont samen met zijn moeder en broertje (in een museum! maar dat zeggen we hem natuurlijk niet) en nu pakjesavond nadert, wil hij graag dat zijn in Spanje werkende vader ook van de partij is.
Dat gaat natuurlijk niet zomaar, want papa moet géld verdienen, géld, anders moet moeder Hanna Verboom voor ééuwig het zilver poetsen in het huis van de burgemeester, die een vreselijk gemeen zoontje heeft en een hysterische vrouw, en dat wil niemand.
Dus wat doet die gekke Bennie? Die doet heel stout. Schrijft zichzelf in het Grote Boek en wordt vervolgens - kinderschrikmoment- door 2 Pieten uit de klas gelicht en on the spot in de zak gestopt.
Volgens Bennie de perfecte manier om in Spanje te kopen en goedkoper dan Cheaptickets.nl.
'Dag klas! Ik stuur nog wel een kaartje!'
Goed.
En zoals dat hoort, wordt er natuurlijk ook gezellig in gezongen en ontdekte ik zelfs een ware mini flashmob in de film!
Ga zelf maar kijken, ik vond hem leuk!
Trailer:

En gisteren had Olivia even zelf haar Five minutes of Fame.
'Olivia (6 jaar, kritisch en wantrouwend) wil graag weten hoe Sinterklaas binnenkomt in de huizen' sms'te ik naar Giel Beelen.
Sinterklaas was bij hem in de studio en kinderen mochten hem vragen stellen, dus toen ik Olivia vroeg of zij misschien een vraag had aan Sint, kwam ze met deze.
Tien minuten later, midden in de ochtendspits natuurlijk, ging de telefoon.
'Oh', zei ik terwijl ik nonchalant mijn telefoon uit mijn broek viste en met de andere hand een broodtrommeltje vulde, 'dat zal Sinterklaas zijn.'
Nou. En dat was ie dus.
En dat Olivia met hem sprak, kun je via onderstaande link horen.
Vanaf 5.35 m!

Hoor wie klopt daar? Sinterklaas is in de studio!

Vorige week was een mietje

2011-11-23T08:06:00.001+01:00

Schreef ik vorige week dat ik het druk had?
Vorige week was een míetje vergeleken bij deze week!
Een mietje! A Bob Faget!
Nee dan deze week.
Tis een aaneenschakeling van hot naar her en snip en snap en in en uit en op en neer.
Snip snap? Ja, snip snap.
Dat ik nog verdomme tijd heb om te slapen!
Oh wacht. Dat heb ik ook niet. Vandaar de wat gefrustreerde trek om mijn mond die u, dank hemels, niet kan zien.
Ik heb ternauwernood naar Grey's Anatomy kunnen kijken! Ik bedoel maar!
Twee dagen cursus in het diepe zuiden (saai), twee oudergesprekken (zéér goed, jeej), een tandarts, een playdate, een X Box overdacht met Quirkie (gezellig!), eters, een personeelsuitje, yada-yada-yada.
Natuurlijk, natuurlijk, een volle agenda plant men zelf, weet ik wel, weet ik wel, maar het wordt *verheft stem* HOE DAN OOK SINTERKLAASAVOND EN DIE CADEAUTJES KOMEN *stem slaat over* ÓÓK NIET VANZELF IN HUIS HÈ?

Dus.
Nouja.
Zucht.

Sja. Die rode O op maandag hè.
Dan weet je het wel.
Ndaag.

Hinkstapspringen op de maan

2011-11-15T09:09:00.001+01:00

Ik dacht vanochtend: God, ik moet nog wat op dat log schrijven!

Dus.

M'n boodschappen nog doen
En straks de vuile was
M'n haar dat wil ik groen
Maar dat kan morgen pas
De huur nog overmaken
En de tandarts zometeen
Naar Valkenburg of Aken
Waar moet ik dit jaar nou weer heen
008 Bellen
Had ik dat boek nou uit of niet
Girokaarten bijbestellen
Vergeet de vuilniszakken niet
Die afspraak was veranderd
En, oh, verrek, dat feest
Naar de nieuwe van Fellini
Ben ik gelukkig al geweest
Ik ben geweest

Zoveel te doen
Ik heb nog zoveel te doen
Ik moet de zon in Japan onder zien gaan
Zoveel te doen
Ik heb nog zoveel te doen
Ik moet het oerwoud eens in bloei zie..

Oh wacht!
Foto's! Ja.
Moment

1) lampionnentocht
2) lampionnentocht
3) Pyjama Piet
4) Sinterklaascadeau. (voor de kínderen!)
5) Pregnant Iben

Over kraters in schedels en Herman Koch

2011-11-05T23:17:00.001+01:00

In stresssituaties kan ik mijn kalmte bewaren:
( ) ja
( ) nee
( ) weet niet

Er zijn van die momenten die je ver in je onderbewustzijn aan voelt komen.
Niet lang van tevoren, maar ongeveer een paar trage seconden voordat het gebeurt.
Zo'n héél klein alarmbelletje, dat zegt: lét o-hop! Nú kun je nog ingrijpen!

Nu hoor ik dat alarmbelletje wel vaker.
Omdat ik moeder ben van Tijl.
En Tijl vindt het leuk om af en toe een steentje tegen dat belletje te mikken.
Meestal kijk ik dan wel op, alert, en zie dat het -weer meestal- wel goed afloopt.
Gisteren was dat dan even niet zo.
Ik luisterde niet naar het belletje en het liep niet goed af.
Ja nou ja. We leven allemaal nog hoor! Hee!
Dus.

Één minuut voor...

Een heerlijke vrije vrijdagmiddag, lente in november en ik at een ijsje met mijn kinderen op een bankje in de stad.
Gezellig.
Tijl hoefde z'n ijsje niet meer, gaf het aan mij en besloot om, wat jongens nou eenmaal doen, op en over de bankjes te gaan klimmen.
Ik zei een keer of 3 rather lafjes 'kijk je uit, Tijl.' waarop hij antwoordde met een 'Jaha.'
Daar was dat alarmbelletjemoment. Dat zei: Draai je om, roep hem tot de orde en laat hem iets anders gaan doen.
Ik genoot van het ijsje en van het mooie weer en dacht 'Hoorde ik daar iets? Nee.'
Maar toen hoorde ik dus wel wat, een klap, een val en een huilend kind.
Opspringen, kind oppakken, vragen waar de pijn is en zijn handjes, die naar zijn voorhoofd grepen aan de kant doen, kijken wat de schade is.
Ja mensen. En wat er toen met me gebeurde, God knows.
Maar ik haalde Tijls handen weg en staarde in een diep, bloedend, gapend gat boven en door de rechterwenkbrauw van mijn kind.
Ik zag een gat en het zag eruit alsof zijn schedel kapot was.
Mijn kinds hóófd was kapot, compleet stuk, een gat geslagen in het bot, en hij zou doodbloeden.
Dat was denk ik mijn gedachtegang.
Ik maak voor de verandering even geen grapje en overdrijf hier niks, maar dat is wat ik dacht
Zo zag het er ook uit.
Mijn gedachten gingen razendsnel, 2 kinderen, 2 fietsen, ziekenhuis, HOE? WAT? Z'n schedel is kapot!!
Serious braindamage! Blunt force trauma!
Nu komt dan het gedeelte waar ik me met terugwerkende kracht voor schaam. En van baal.
Ik dacht na, sloeg lam en....zette het op een krijsen.
Iets met help! en ziekenhuis! en help dan toch!
Dat is alles wat ik kon.
Geen rust, geen kalmte, geen ratio, geen voorbeeld voor mijn zoon en dochter, nee, pure hysterische jankende paniek.
Ge-weldig.
Er waren mensen die keken, die niets deden, maar gelukkig waren er mensen die aansnelden, 112 of whatever belden, zich ontfermden over mij, mijn huilende dochter en mijn gewonde zoon.
Een mevrouw maande me tot rust. Ik stond daar maar, mijn hoofd tegen dat van Tijl gedrukt, huilend, panisch, the Ugly Cry.
Ik moest rustig worden, zei ze. Ik was de moeder, zei ze. Ik moest diep ademhalen, zei ze.
Nou. Dat deed ik dan maar.
Ze bleef bij me, praatte op me in en drukte een zakdoek, die al snel doordrenkt was van bloed, tegen mijn zoons voorhoofd.
Ze wist hoe het voelde, ze had zelf een 16-jarige skateboarder, ze praatte oneindig en ik luisterde.
Ze praatte tegen Olivia, die nog steeds huilde van de schrik, waardoor ik opeens realiseerde dat mijn dochter er ook nog was.
Tussen de omstanders was een huisarts die kwam kijken en een lieve lieve man die sprékend op Herman Koch leek, -ja nee, maar echt, dat was eigenlijk heel grappig, dat wilde ik nog tegen hem zeggen, hee, u lijkt op Jos van Debiteuren Crediteuren! Is juffrouw Jannie er ook? Nee? Edgar? Storm? maar het was niet helemaal het moment- die het alarmnummer gebeld had en bleef wachten tot er iemand kwam.
Ik was bang. Ik was gewoon bang. Ik was te bang om nog een keer naar Tijls hoofd te kijken.
De opengesprongen huid met daaronder bloed en bot. Ik wilde er niet meer naar kijken.
'Het valt mee,' zei iemand maar ik geloofde er niks van.

Uiteindelijk viel het natuurlijk wel mee.
Mijn kereltje werd op de Eerste Hulp zonder verdoving gehecht.
Dat was beter, zei Doogy Howser. Minder prikken, betere genezing yadayadayada.
Harder huilen, dachten wij.
En na de hechting goten ze nog wat secondelijm in de wond. Sewondenlijm.
Ah, ziet u, daar heb ik alweer wat praatjes.
Tijl ook.
's Avonds roste hij alweer met zijn nieuwe ambulance-autootje door de kamer.
Met mij was geen land meer te bezeilen. Volledig afgebrand en een knallende hoofdpijn want zo'n adrenalinerush kost schijnbaar nogal wat energie.
Maar Jezus hee, wat een aanfluiting was ik.
Wáár was daadkrachtig, kordaat en *opent synoniemen.net* gedecideerd, kloekmoedig en dapper?!
Zo ken ik mij niet.
Nouja. Leermoment dan maar hè.
Rust bewaren! Godsamme. In -en uitademen kun je ook doen zonder gierende uithalen.
En alarmbelletjes, hoe zachtjes ook, zijn om naar de luisteren.
Want iets zegt mij dat dit niet de laatste keer was dat we bij de Eerste Hulp zaten.
Het was tenslotte ook niet de eerste keer.

Nouja. Toestand joh.
All's well that ends well.
Vanaf nu ben ik zo'n moeder die altijd zakdoekjes in haar tas heeft.
En een helm.

Trui met horizontale streep en decoratieve bloedvlekken.

Weer lachen met de 'coole' spuiten die hij meekreeg van de dokteur.

Ik had er ook wel één willen hebben. Eigenlijk.
(maar die comic sans hè....jammer)

Zo zie ik hem het liefste. Bij voorkeur zonder pleister,
maar lachend is al goed genoeg.

'Jongens, jassen aan! Olivia, sjaal om. Tijl, helm op. Goed, we kunnen gaan.'

Mijn leven als krantenbezorger

2011-11-01T11:50:00.001+01:00

En zo zag ik er in die tijd uit. Als ik wakker was. (r)

Ik was dus ooit krantenbezorger. Heb ik dat al eens verteld?
Niet zo'n huis-aan-huis-blad-bezorger, dat zijn de slappelingen, die het gewoon overdag of na etenstijd doen. Losers.
Nee! De Echte!
De die-hards, de Crack of Dawn-ers, de Vleermuizen van de Gedrukte Inkt....nu word ik te poëtisch.
Enfin.
Ik deed dat dus, toen ik een jaar of 15, 16 was.
Ik had ooit tijdelijk van iemand een wijk overgenomen - zo noemt men dat, in de bezorgelarij- en niet lang daarna belde de krant -dat is daarna ook nooit meer gebeurd- of ik een eigen wijk wilde.
Ik woog af; héél vroeg op en veel geld om Gapstarspijkerbroeken, Junior-haarspray en de vurig gewenste Sancho's-laarzen te kopen of op een normale tijd uit bed en zakgeld sprokkelen voor die Van Haren-laarzen.
Ik koos het eerste.
Ik kreeg een lijstje met de huizen uit de betreffende wijk die een krant moesten hebben, een blitse felrode fietstas en nog de waarschuwing: Wel vóór 07.00 uur hè!
Nou ja. En dat deed je dan hè.
Ik begon in oktober. Koud, nat, en donker. Hardcore.
De wekker om 5.00 uur, snel wat aantrekken en m'n oude oversized winterjas aan.
Hoe heetten die ook alweer? Zo'n onhandige dikke jas, die je over je hoofd moest aantrekken, dus zonder rits, alleen zo'n belachelijk klepje aan de voorkant die ergens in de jaren 90 ontzettend hip waren.
Hoop ik.
Zo één dus. En dan fietste ik om 5.15 uur naar het distributiecentrum van de krant.
Met een reusachtige blauwgele walkman in mijn jasklepje. Hándig!
Soms moest je nog even wachten op de krant, want dan was er iets mis met de persen en dan zat ik in een tl-verlichte ruimte met de andere bezorgers en een drekkige koffie-automaat.
De andere bezorgers waren vrijwel alleen mannen. Jongens.
Ik kan me geen meisjes herinneren.
Met terugwerkende kracht vind ik het nu ook een beetje raar dat ik er dan wel was.
Ik weet niet of me dat nu juist heel stoer maakt of een eng manwijf.
Hm.
Goed. Op een morgen lag er een briefje op mijn stapel kranten.
Een klacht. Die lagen daar wel vaker. Omdat ik bijvoorbeeld door het zorgvuldig aangelegd perkje van een bejaardenwoning liep. Maar hee, dat ging sneller dan weer eerst netjes dat looppad op en neer.

Deze klacht betrof het niet bezorgen van de krant.
Dat was raar. Want ik had nooit een krant over en wist de route en de huisnummers inmiddels uit mijn hoofd.
Maar ik kon me ook vergissen, niets menselijks is mij tenslotte vreemd.
Dus ik stopte die ochtend heel bewust die krant in die brievenbus.
De volgende ochtend was er weer een klacht. Van hetzelfde adres. Weer geen krant!
Wel gossiemikkie, dacht ik. Hoe kan dát nou!
Ik keek naar de krant, ik keek naar het huisnummer, keek naar de krant, prevelde het huisnummer voor me uit en stopte de krant. in. de. brievenbus. Sjek-sjek, dubbelsjek.
Maar de volgende dag lag dezelfde dit maal rood omcirkelde klacht op mijn stapel kranten.
Opeens ging mij een lampje branden.
Met mij reed er 's ochtends ook een Telegraafbezorger rond, op zo'n lawaaierige brommer, die in dezelfde wijk bezorgde.
Nadat ik de krant bij het klachthuis had bezorgd, verstopte ik mij achter een struikje.
Ik hoorde de brommer aankomen, zag hem naar het huis er naast lopen, sjokken, met een te zwaar hoofd, maar dat kwam wellicht omdat ie zijn helm ophad, daarna liep hij naar 'mijn' huis, wipte de brievenbus open EN HAALDE MIJN KRANT ERUIT!
DIEF! STELER! ONTVREEMDER! KRANTOMAAN!
Dus ik vloog vanachter mijn struikje vandaan, in het ochtenddonker en begon tegen deze behelmde onverlaat te briesen.
Om 6.00 uur 's ochtends belaagd worden door een meisje met teveel wenkbrauw en teveel jas....
De knul schrok zich een ~~helmpje~~ hoedje. Net goed.
Ik kreeg geen klachten meer.

Niet veel later ben ik gestopt met mijn krantenwijk.
Ik was met oud en nieuw langs de deuren gegaan (Uw krantenbezorger wenst u een gelukkig nieuwjaar!! Geld?? Ja?) en had de mensen verrast met mijn meisje-zijn, waardoor ik een Godsfortuin had opgehaald.
Bovendien schreeuwde elke dinsdagmorgen in het eerste uur de leraar tegen me, 'Van Der Poel!! Kappen met die krantenwijk!!' omdat ik zat te knikkebollen boven Dictatuur en Democratie in het Duitse Rijk.

Moraal van dit afschuwelijk lange verhaal:
MAURO MOET BLIJVEN!

Euh.
Pff.

Hoeveel is plus negen?

2011-10-24T09:43:00.000+02:00

[kwelende moedermodus aan]

Vanochtend vond ik 'm toch weer zo peuterachtig aandoenlijk, die Tijlie van me.
In z'n te krappe flanellen pyjamaatje van vorig jaar en z'n Spidermanslofsokken scharrelde hij door Olivia's kamer en maakte al mompelend en neuriënd wat legpuzzels.
Terwijl ik beneden m'n Special K Pure Chocolade naar binnen slobberde, fluisterschreeuwde hij bovenaan de trap of ik nog even kwam kijken.
En dan staat ie daar, zijn handen in tadá!-stand, z'n buikje vooruit én ontbloot vanwege die lastyearpyjama, 1 slof flubbert als een clownschoen aan zijn voet en dan dat heerlijke slaperige koppie met de immer stralende ogen.
'Ik kom met je knuffelen,' zegt ie. 'Omdat ik de puzzels zo goed kan maken.'
Die puzzels zijn me dan een rotzorg.
Dat mannetje daarentegen, dat tegen me aanleunt en trots zijn werk bekijkt, en me daarna zijn wang aanbiedt, met zo'n heerlijk stinkend slaapmuiltje, die wil ik wel voor altijd bewonderen.
Soms bedenk ik me dat ie ooit een pukkelige chagrijnige puber wordt, die kokhalzend zijn wang afveegt als zijn ouwe moedertje er een kus op durft te drukken, die de hele dag op z'n Axe-overgoten kamer zit en met wat geluk ergens rond etenstijd morrend naar beneden komt om wat aardappelen in zijn slungelige lijf met de te lange armen te stoppen.
Dat dat moment nog maar lang op zich laat wachten.
En dat ik deze momenten maar nooit zal vergeten.
Voorlopig hangt ie nog aan me als een apie op de rug van zijn moeder.
En stelt me ingewikkelde levensvragen zoals: 'Als ik heel oud ben en doodgaat, doet dat dan pijn?'
(Daar ga ik van fronsen maar antwoord met volle overtuiging: Nee.)
Met de hersenkraker 'Hoeveel is plus negen?' heb ik al wat meer moeite.
'Wat gebeurt er als je het verkeerde snot pakt?' sloeg me echter totaal lam.
Goddank kwam Olivia hier te hulp en zei stoïcijns dat je dan dat snot over je heen krijgt.
Don't ask. Ik heb ook geen idee. Iets met een ranzig spel waar reclame voor wordt gemaakt op tv.

Ja. Maarja.
Wa'k zeggen wou.
Zo'n ochtend-Tijl. Dat is gewoon geluk in een flanellen pyjama.

[/kwelende moederdmodus uit]

'Fuck' is ook een woord.

2011-10-19T08:49:00.000+02:00

Omdat ik hedenmorgen weer op een belachelijk tijdstip op mijn werk was, vraag me niet waarom...oh, je vraagt wel waarom?

Nou leuk dat je het vraagt, het zit zo: ik werk dus tegenwoordig ook op woensdag. Zes jaar lang niet meer gedaan, maar nu, kinderen op school hè, dus ja, meer deelnemen aan de werkende maatschappij, dat bed uit, dat nest uit, de wereld in, de economie draaiende houden, je kent het wel.

Maar woensdag was mijn boodschappendag, waardoor nu elke dinsdagavond de koelkast zenuwachtig begint te trillen en de voorraadkastjes met hun kaakjes beginnen te klepperen, dú-hus, *haalt diep adem* begin ik op woensdag héél héél vroeg, ben dan ook héél vroeg klaar, ren dan naar de auto, stap er in, rijd naar de Alberto, ren daar naar binnen, gooi een karretje vol, ren er weer uit, word door een zenuwachtige cassière gedwongen terug te komen, want ik moet nog wel betalen, betaal, ren weer verder, rij naar huis, berg in alle hoeken en gaten de boodschappen op, haal het pak wc-papier van het dak van de auto, en als ik dan nét het laatste rijstpak op de plank heb gezet, is het tijd om mijn kinderen van school te halen om ze tosti's voor te schotelen en daarna met ze te schaken terwijl ik een half oog op één van mijn Worfeudpotjes houd waar Olivia dan af en toe op meekijkt en heeft geconstateerd dat 'fuck' een woord is, maar dat je, gezien haar moeders strenge gezicht, níet mag gebruiken.

Ontzettend dynamisch, hoor.

Maar goed. Dáárom dus nu alleen maar even een foto.

Want tijpen kan ik nog niet.

En op zondag kijk ik dus graag heel sereen over de Roer met mijn dochter als rugzakje.

De wereldvreemde Chinchin

2011-10-16T20:23:00.000+02:00

Deze foto hangt bij vriendin B. op het prikbord in de keuken.
Ik wil hem elke keer mee naar huis nemen, maar ze claimt dat de foto van haar is.
Zelf gejat ja!
Ik moet elke keer weer zo lachen om die foto.
Die waanzinnige ogen, dat dwaze mondje en dat onvoordelig stel kinnen.
Dan leg ik mijn vinger over de onderkant van het gezichtje en tuur heel lang in die donkere oogjes of ik Tijl er nog ergens in kan herkennen.
Want dit is Tijl hè.
Wellicht had u dat nog niet in de gaten.
Maar ik kreeg het maar steeds niet voor mekaar.
'Tijl! Tijl!' riep ik naar de foto. 'Are you in there?'
Zei niks terug. Want ik riep dat ook niet, maar dat is gewoon voor dit verhaal, dat ik zeg dat ik dat riep. Bovendien, áls ik het al riep, dan zou zo'n foto natuurlijk niets terugzeggen.
Pff.
Whatever.

Dus ik dacht, ik vraag Tijl of ie nog eens zo wil kijken. Liet hem deze foto zien, in z'n koppie prenten en het te imiteren. Dit was uiteraard ná onze felle discussie over of hij werkelijk die wereldvreemde ChinChin op de foto was of niet. Ik zei van wel, hij zei van niet. Ik zei, doe 'm nou maar gewoon na, jongen en zeur niet.
Deed ie.

Ja. Nee. Toen zag ik het opeens toch wel ja.

Nou dat dus.
En (nu ga ik dit afraffelen want ~~So You Think You Can Dance~~ mijn cursus bloembinden begint) verder liepen Olivia en ik vanochtend door de nog stille binnenstad van Roermond.
Voordat het -wederom- overspoeld werd met Duitsers.
Samen met een fotografe die haar portfolio wilde vullen en mij gevraagd had met mijn dochter model te staan.
En dat deden we dus. Heel ontspannen en au naturel hangend over een stadsmuur en met de neuzen tegen elkaar aan staan, zoals we dat dagelijks doen.
Dat was gezellig en heerlijk in de zon en Olivia kreeg ook nog een McFlurry Stroopwafel en een draaimolenritje als dank voor de medewerking.
Bij de Maas, liggend op de grond, God knows why, waarschijnlijk op zoek naar m'n zonnebril ofzo, maakte ik zelf ook nog even een fotootje.

En 's middags gingen we naar de Lion King.

in 3D

Einde.
Dág!

Ik denk nog vaak aan kleine Sjaak.

2011-10-10T14:24:00.000+02:00

Toen Novy op Twitter bekende dat ze vroeger verliefd was op Lenny Kuhr (...ziek....) moest ik denken aan Connyvandenbos en haar Sjakie van de Hoek.

Dat is tenslotte een kleine stap. Allemaal een beetje hetzelfde chansongenre.

(Laten we dat woord even met z'n allen hardop zeggen: chansongenre. Chan-son-gen-re. Chansjonsjanre.

Dus.)

Soms krijg ik opeens wat flarden van herinneringen, die ik enthousiast omarm, want mijns inziens heb ik te weinig herinneringen aan mijn jeugd.

Zoals de geur in de flat van tante Ali.

Ik weet niet meer wie tante Ali was. Ze was heel oud, iets van negenennegentig en woonde voor mijn gevoel ook op de negenennegenste verdieping van een flatgebouw.

Tante Ali was elke keer als ik kwam een stukje kleiner.

Uiteindelijk overleed ze, toen ik al aan het puberen was, en zij waarschijnlijk de size of vrouwtje Teaspoon.

Mijn herinneringen. Flarden van huizen, omgevingen, mensen, geuren, meer is het niet.
Post-traumatisch of gewoon een waardeloos geheugen, doet er niet toe, te weinig in elk geval.
Toch eens onder hypnose gaan ofzo.
Maar goed. Conny dus.
Ik was een jaar of negen, mijn ouders waren al een tijdje gescheiden, het was zondagmorgen en ik was met mijn vader in het enorm blits ingerichte flatje van zijn vriendin; thans zijn vrouw.
Enorm blits moet je opvatten als voor die tijd enorm blits.
Een strakke vijfhoekige tafel met hoekige en oncomfortabele stoelen, een vitrinekast met veel zwart -en driehoek-accenten, een lederen bankstel met rode en zwarte kussen; allemaal heel Mondriaan.
Ik weet nog dat ik die ochtend veel te vroeg uit mijn logeerbed was geslopen om in de koelkast een AfterEightje te snoepen.
Die had ik de avond van tevoren voor het eerst geproefd.
De chocolaatjes waren zo flinterdun dat ik net zo goed het lege vierkante zakje in het doosje kon laten zitten.
Niemand zou het merken.
En nog één. En nog één.
Natuurlijk merkten ze het wel.
Soit.
In schril contrast met het hoekige meubilair klonk er die zondagmorgen gezellige ronde Nederlandstalige muziek uit de platenspeler.
De platenspeler. Met een grammofoonplaat.
Ik vond het prachtig.
Ik hoorde Lenny Kuhr met Visite, Boudewijn de Groot met Het Land van Maas en Waal, Conny met Sjakie van de Hoek, Het Werd Zomer van Rob de Nijs, Herman van Keeken's Pappie Loop toch niet zo Snel (waar ik altijd wat geëmotioneerd van raakte), Ramses met zijn Sammy die maar steeds omhoog moest kijken en het prachtige tuinpad van Wim Sonneveld's vader.
Later mocht ik die verzamel-elpee hebben omdat ik hem zo mooi vond.
Joost mag weten waar hij is gebleven.
Die ochtend ergens in 1984 heeft de songtekst van Sjakie zich in mijn hersenen gebrand waardoor ik nu al dagen het liedje voor me uitzing.
Dat is dan weer enigszins beschamend, maar kan mij het schelen.

Ik denk nog vaak aan kleine Sjaak
Groot in 't kattenkwaad
Vlug als kwik, de held, de schrik
Van de buurt en onze straat
Spijbelaar, altijd klaar
Voor 't gappen van een koek
Een ruit kapot dat was een schot
Van Sjakie van de hoek

Nouja. En toen werd ie soldaat en ging ie dood.

Over dapper durven zijn.

2011-10-05T15:32:00.001+02:00

De Kinderboekenweek is begonnen met dit jaar het thema Superhelden 'Over dapper durven zijn'.

Daarom waren er vandaag in alle vroegte bekende superhelden te vinden op ons schoolplein.

Van Suske en Wiske tot Harry Potter en natuurlijk deze stoere Pippi!

(Zonder Witje. Oxi Action op.)

Na zomer komt zonneschijn

2011-10-02T22:00:00.000+02:00

Moeder Natuur en ik waren al een tijdje op non speaking terms.
Iets met een verregende vakantie en gewoon, wat kleine dingetjes die me niet aanstonden.
Afspraken niet nakomen, met de herfst heulen in augustus, niks laten horen in de weekenden en dan weer heel overdreven aanwezig zijn op maandagen.
Hou 'k niet van.
Maar deze week zijn we weer schoorvoetend tot elkander gekomen en vandaag heb ik zelfs gezegd: hee man, je bent een tof wijf, Naat!
Wij gaan zó way back, Naat ik en ik, dus ik mag Naat zeggen.
En omdat weermannen en moeders en zelfs volslagen vreemden tegen elkaar riepen 'Vandaag is het de laatste zomerdag! VANDAAG! LAATSTE! ZOMERDAG!' werd de druk een beetje opgevoerd om er VANDAAG! dan ook van te gaan genieten.
Als het dan toch zomer was, dan moesten de kinderen ook maar op een strand(je) gegooid worden, iets waar ze dit jaar gewoon nog niet geweest waren.

Dat strand in Frankrijk waar we onszelf door de bijtende kou en de harde wind bíjna vrijwillig in fleece hulden niet meegeteld dan.

'Hier ligt modder!'
- Dat is nat zand.
'Het lijkt op poep.'
- .....

En koud ja. Kouwe poep.

Tijl was vooral goed in úit het water rennen.
Olivia het waterratje ging hardcore kopje onder.
'Ik doe de rugkrauwer!'

Aanschouw De Wat Onhandig Geplaatste Stok
gevolg van Photo Angle Fail by Mother.
Sorry hoor.

Aanschouw De Ontevreden Arnie Alberts-blik.
('Peter, geloof me, man. Helmink is je moeder, man!
Nu. Waar is mijn bodywarmer? Linda!')

Alles leuk en aardig nu.
Laat die herfst nu maar komen.
Ik krijg de seizoenen zo toch niet meer met goed fatsoen uitgelegd aan mijn kinderen!

Wat komt er na de zomer?
- Herfst.
En daarna?
- Zomer.
Hoe groot is de aarde?
- Herfst.
Mamaaaaaa!

Pfff.

The A-team

2011-09-24T21:55:00.001+02:00

Vandaag moest ik even naar de Lidl.
Daar ging ik heen voor hun onbekende en daardoor onderschatte diepvries paëlla.
Rijk gevuld met inktvis, garnalen, mosselen en veel groentespul.
U weet, niks is mij te gek om een voedzame maaltijd op tafel te zetten, daar wil ik best een stukje voor rijden.
En dan loop ik door die Lidl en even later ook nog door de Aldi en dan ben ik elke keer weer zo verrukt over alles wat ze hebben!
Want ze hebben zoveel! En het is allemaal zo goedkoop!
Ze hebben alles! En alles is maar iets van 0,04 cent enzo! Ja echt!
'Waarom kom ik hier niet vaker?' mompel ik voor mezelf uit terwijl ik in mijn ooghoek een Turkse vrouw 700 flesjes water zie inladen en me een fractie van een seconde zorgen maak of ik iets gemist heb over op het zuiden van Nederland aanstormende satelietbrokstukken.
Maar die gedachte wordt verdrongen door de aanblik van een multihakker.
Want misschien moet ik die wel.
Ik heb altijd graag willen multihakken. Multihakken is a way of life.
Hakken dat is één ding. Maar wil je het goed doen, doe je het multi. Zo is het gewoon.
Maar wacht!
Daar! Een verwarmingskussen voor rug en nek! 'Ideaal voor langdurige, weldadige warmte rondom rug en nek door extra lang rugkussen! Met 6 instelbare temperatuurstanden!'
Misschien moet ik die wel.
Kijk eens hoe content die mevrouw er bij kijkt!

Hoe zalig zal de winter zijn? Op de bank, onder een dekentje met ~~10 openstaande Wordfeudspellen~~ een goed boek en dan die langdurige, weldadige warmte.
En dat voor maar € 19,99.
Maar goed. Ik was er natuurlijk voor die paëlla. Dus loop ik maar stug door en laat ik me niet verleiden door Mister Choc's chocoladerozijnen, de 100 % buffelledere lederhose (?!), het voetmassageapparaat of de maxiverpakking tiramisu.
Ook de pot olijven the size of a watermelon laat ik staan, maar ik knik wel even geïmponeerd naar hem.
Omdat ik geen aanhangwagen bij me heb, leg ik het familiepak Nepedet wc-papier ook maar weer terug.
Ik ging tenslotte alleen voor de paëlla.

Ja kijk. Die gravadlax had ik nodig voor de salade.
Het ontbijtspek omdat Olivia dat zo graag bij haar gebakken eitje eet.
Die milkshakes, de poffertjes en de ijsjes omdat we een logeetje hadden.
Dan wil je tóch iets extra's doen natuurlijk.
Chips. Moet je gewoon in huis hebben.
En. Potverdórie hee! Die Mister Choc!
Toch meegeglipt hè. Open ook nog.
Nouja. Kan ik het maar beter meteen opeten.

Ja mensen.
Wat ik eigenlijk wilde zeggen. Joost mag het weten.

Nou.
Hier kreeg ik gisteren kippenvel van. Dus doe mij maar een Guy.
Met een Charlie on the side.

Trouwens. Deze is ook prachtig.

Grienen. Fascinerend.

2011-09-19T13:01:00.000+02:00

Vorige week las ik in ons regionale dagblad een column over De Kinderen van 9/11.
Centraal stond een meisje dat met een medaillon rondliep waar een foto van haar vader in zat die gestorven was tijdens de aanslagen op 11 september 2001.
Ze heeft hem nooit gekend omdat ze ten tijde van de aanslagen nog veilig in moeders buik zat en pas geboren werd in oktober 2001.
De column vertelde kort over een aantal kinderen dat de afgelopen tien jaar gevolgd was in het kader van '9/11 betekent niet alleen dood maar ook nieuw leven.'
Het was geen emotionele noch vals sentimentele column, het waren gewoon feiten, maar toch liepen plots de tranen over mijn wangen.
Met zo'n snik erbij. Ook nog.
Het was ochtend, ik zag er al niet zo best uit en nu ook nog janken?
Ik ging snel op zoek naar mijn kinderen zodat ze me konden irriteren en ik de tranen kon wegvegen.

Afgelopen vrijdag raakte ik naar aanleiding van deze foto met een paar Twitterdames in een snotterig gesprek over 'hoe groot dat maar allemaal wordt' en 'hoe snel dat toch allemaal gaat' en 'waar onze kleine weerloze baby'tjes toch in hemelsnaam waren' en 'konden we ze nog maar eens voelen en ruiken met hun kleine meconiumkontjes' en ik kon wederom mijn make-up bijwerken.
Diezelfde avond mocht ik aanwezig zijn op de surpriseparty van een 18-jarige.
Toen ze volledig verrast (surprised in het Engels, vandaar de naam surprise-party!) binnenkwam en van blijdschap (hoop ik) begon te huilen, jankte ik mee. Vriendin B. deed ook van 'boehoehoe'.
Even later moest de jarige wéér huilen (verder vond ze het een heel leuk feestje, hoor) omdat ze een tripje naar haar vriendin in Parijs cadeau kreeg en wederom stonden de moeders met hun handen voor hun ogen te wapperen.
Dat is trouwens ook een fascinerend fenomeen. Dat gewapper met de handen.
Geen idee wat de functie is of wat we zouden willen dat het voor functie heeft.
Maar volgens mij is het niet meer dan 'ik moet bijna huilen maar dat vind ik wat gênant dus geef ik met dit gewapper aan dat ik me daar wel van bewust ben en dat ik er écht níks aan kan doen en het is zo voorbij want ik stel me gewoon een beetje aan.'

Vanochtend hoorde ik Aliyah op de radio.
Het Nederlandse 11-jarige meisje dat Hollands Got Talent gewonnen heeft.
Schijnbaar. Want ik heb het niet gezien. Omdat ik op dat feestje was.
Er werd een stukje van haar optreden ten gehore gebracht en met het aanzwellen van haar 11-jarige stemmetje voelde ik de waterlanders al komen.
Nu vind ik dat ook een prachtig lied dat je te weinig hoort, maar er om gaan grienen?
Het klonk niet helemaal zuiver hier en daar maar desalniettemin raakte het me ergens.
Bagger.
Na zo'n bevalling is niet alleen de bekkenbodemspier verzwakt, maar staan blijkbaar de traanbuizen ook wagenwijd open.
(Ik had deze vergelijking ook anders kunnen maken, maar ik koos voor deze ietwat gekuiste)

Ja joh. En toen was Dirty Dancing gisteren ook nog op televisie en die lift...die lift...en die blik...die blik van Patrick Swayze en en en....nu is ie dóód maar kijk nou hoe ie kijkt en....

Doet me eraan denken dat ik vroeger in de biologieles maar bleef doorvragen hoe het nou toch kwam dat wij menschen gaan huilen bij een emotie als verdriet of vreugde.
Meneer Lenders kon geen bevredigend antwoord geven, ('Je traanbuisjes lopen vol.' - Maar waarom dan'? 'Die lopen gewoon vol.' - Maar hoe kómt dat dan? 'Werk door, van der Poel.') ging ik weer verder met het tekenen van een celmembraan.
Toch jammer.
Grienen. Fascinerend.

Dit logje is mede mogelijk gemaakt door Allways.

Have a happy period.

Live is life

2011-09-07T11:31:00.000+02:00

CC. Opus

Ik had met een paar Juten een date bij de meren van Zot.
Hun credo was pret en daar kon ik me wel in vinden.
Tótdat die koala erbij kwam. Helemaal high van de qat reed hij op de DJ af en raakte hem op een centimeter na!
'Hee gamer, wat ben jij van zins?!' riep hij. Maar niemand keek op.
Want er was helemaal geen gamer in ons gezelschap.
Verderop zaten een paar Joden, in een grasveld vol madeliefjes en volgden een yoga-les.
Toen de chef echter zei: 'Wil er iemand beef?' keken ze verstoord op en pakten hun boeltje.
'Ge hoeven niet weg!' riep de chef, die blijkbaar uit België kwam en wat moeite had met zijn grammatica.
'Oh, dus we hoeven niet naar een exil?' vroegen de Joden, schijnbaar opgelucht.
Dat hoefde zeker niet. Ook al was het eb.
'Grote kansen...' mompelde de DJ voor zich uit en zette een waardeloze popsong uit de jaren tachtig op.
'Heeft iedereen genoeg bestak?!', gilde de chef overspannen en wilde liefst vandaag nog met de VUT.
'Live is life! Tadaaadadada!' zong iedereen. En we leunden tegen palen.

-wen-

En dit zijn Olivia's nieuwe winterlaarzen.
Want als er op 6 september al een herfstststststorm is, dan is de winter
vast just around the corner.

En dit is Tijl. En die schrijft zijn naam en vindt alles op school
'heel vet cool.'
('Dat betekent leuk, mama.')
(Joh.)

Verder gaat alles goed.
Wordfeuden, werken en jankend aan de broekspijpen van de zomer hangen is zo'n beetje wat de klok slaat.
Life is life.

En dit is een mooi liedje en een nog mooiere clip.
Nee, toch andersom.

Het Keurige Keurslijf en de Straaljager

2011-08-25T12:26:00.002+02:00

'Huh?! Ga ik wéér naar school?!' zei Tijl elke dag van deze week.
Gevolgd door een clownesk gezicht en twee handen -palms up- naar de hemel gericht.
Wat een lucky bastard ben ik, denkt ie.
Elke ochtend stapt hij trots de deur uit met zijn rugzakje op z'n rug (dat heb je nu eenmaal met rugzakjes, die zitten doorgaans op je rug), maar niet voordat hij een kritische blik heeft geworpen op de inhoud van zijn broodtrommeltje.
'Het was echt héérlijk!', claimde hij tegen mijn moeder toen ze hem de eerste dag van school haalde.
'Wat zat er in Godsnaam in?, vroeg ze mij later.
'Gefrituurde langoustines op een courgettetaartje met wat couscous on the side,' zei ik.
Tijl vindt álles op school alles fantastisch, dus ook die doodgewone appel en de rijstwafel (caramel).
Ook vandaag weer kreeg mijn snackkeuze (altijd gezond hoor!!) een 'oeeeeeh-yammieyammie'-goedkeuring.
Als ik hem ophaal van school, ga ik ruim op tijd zodat ik stiekem even naar hem kan kijken als hij nog in de klas of op het schoolplein is.
Zo zag ik hem gisteren in een slingerende kleuterpolonaise achter de juf aan de school in hossen en keek toe hoe hij netjes aan zijn tafeltje ging zitten en zijn vinger, om een mij onbekende reden, opstak.
Dit alles met een grote lach op zijn gezicht.
Ik moest mijn oogbollen van het gore grasveldje oprapen.
Mijn ongeleide projectiel dat al 4 jaar schreeuwend en met alles vernietigende maaiende armen door het leven gaat, zat daar.
Op een stoeltje.
Aan een tafeltje.
In het keurige keurslijf.
Praise the Lord. Hallelujah. Bel Derek Ogilvie maar af.
Als de bel is gegaan, komt hij uitgelaten naar buiten rennen en weet van gekkigheid niet wat hij allemaal aan me wil vertellen.
Over de kralenplank waar hij een huisje op maakte, dat het vandaag 24 is (van een willekeurige maand) of over de gymles waar ze Roodkapje deden en er een wolf was en Steef de straaljager was.
(Waarna Olivia hem minzaam glimlachend verbetert: 'De jáger, Tijl. Niet de straaljager.')
Vanochtend hoorde hij dat hij morgen met de klas gaat kleuterzwemmen en vol verheugend ongeloof schudde hij zijn hoofd.
School, jongen, wát een feestje is dat!

Eenmaal thuis merk ik toch dat het allemaal nog wel vermoeiend voor 'm is, want gisteren huilde hij een kwartier hartverscheurend omdat ie niet éérst een lolly mocht en dan pas de boterham.
Vervolgens staart hij een tijd glazig voor zich uit op de bank en daarna is ie weer het mannetje.
Mijn schoolgaande mannetje.
Dat misschien over een tijd wel zegt: 'Móet ik alweer naar school?!'
Maar voorlopig gaat het goed, zijn er geen tranen maar alleen enthousiasme.
Wie had dat gedacht.
Ja.
Mooi.
En zo is het maar net.

'I can see you in the morning when you go to school.' (Part two)*

2011-08-22T09:46:00.046+02:00

Natuurlijk. De eerste schooldag. En nú slaapt ie wél lang.

Het enthousiasme was aanvankelijk overweldigend.

*tranentrekkend muziekje naar eigen keuze hier invullen svp*

Maar aan mama's hand werd het al snel beter.

Mijn eerstgeborene in groep 3. Wát?! Ja dat ja.

Bring it on!!

(part one)

CHESQWE

2011-08-09T22:36:00.048+02:00

Ik ben erachtergekomen dat ik in 3 weken vakantie 2,5 dag zon heb gehad.
Dat is voor een minder stabiel persoon genoeg reden om jankend in apatische toestand heen en weer te gaan wiegen.
Iets wat ik de afgelopen dagen dan ook met veel overgave gedaan heb.
Toen moest ik naar een festival hier in ons stadje en dat was wel de moeite waard om tijdelijk met mijn oeverloze geween te stoppen.
Maar buiten dat bruisende weekend is het natuurlijk vreselijk en afschuwelijk komkommertijd.
En daar ga ik echt hele suffe dingen van doen.
Wat dan, Susy? We hangen nochtans aan je lippen!
Nou. Wordfeud bijvoorbeeld.
Echt waar. Eigenlijk durf ik het nauwelijks hier neer te zetten, ware het niet dat het een trending topic is op Twitter, wat dus betekent dat ik niet de enige ben die met Jan en Alleman aan het simultaanscrabbelen is.
Want dat is het hè. Scrabbelen. Online.
Jaja. En natuurlijk worden er hí-larisch grappige vieze woorden gelegd en zo liggen er in verschillende delen van Nederland een paar sneue onlinegamers in een deuk.
Lachen man.

Die Geartsje toch!

Overigens lag ik zelf gisteren ook in een deuk in de sportschool, als vrouwen van zesendertig dat eigenlijk nog wel mogen, in een deuk liggen.
(Naar de sportschool gaan mag zeker. Moet misschien zelfs.)
Ik zit daar dus op zo'n roeiapparaat met muziek in mijn oren en boven me hangt een televisie waar meestal Discovery of Animal Planet op te zien is.
Oh.
Ik heb al eens over Animal Planet geschreven, zie ik.
Anyway.
Gisteren was Mike Rowe bezig met zijn programma Dirty Jobs en u moet weten, ik vind Mike leuk.
Gebruind, gespierd, grappig en een immer olijke blik in zijn ogen.
Mike vindt zichzelf ook leuk. Is niet erg.
In Dirty Jobs doet Mike, nouja, een dirty job.
Meneer Wikipedia? ' Mike Rowe loopt in elke aflevering mee met professionals die een vies of opvallend beroep uitoefenen.'
Dank u.
Dat dus.
Het geluid van de sportschooltelevisie staat uit, dus ik kan niet luisteren naar Mike, alleen lezen en kijken.
Nu liep hij mee met mensen die zeeprikken vingen en die onderzochten. Ofzo.
Mocht de zeeprik in het Superdierenboek hebben gestaan, dan weet iedereen vást hoe zo'n ding eruit ziet.
Maar ik neem het zekere voor het onzekere; een zeeprik ziet er zo uit:

Juist.
Op z'n voordeligst als een douchekop ~~en anders op een afgehakte penis~~.
Heel erg goor.
Goed.
De meneer die Mike introduceerde in de zeeprikkenwereld, pakte zo'n beest vast en liet hem aan Mike zien.
'Is dit zijn reet of z'n mond?' vroeg Mike met een opgetrokken wenkbrauw richting de camera.
Hier moest ik al grinniken. Ja, mijn humorstandaard ligt laag these days. Ik kan er ook niks aan doen.
'Je hebt estetisch geen beste dag als dit het eerste is dat je vraagt,' zei de meneer glimlachend terug.
Daarna trok Mike een paar handschoenen aan en nam de zeeprik van de meneer over.
Ze voerden een gesprekje over de ranzige eigenschappen van de vis terwijl het beest heen en weer kronkelde in Mike's handen.
Hij keek een moment ondeugend in de camera, nam de zeeprik als een microfoon in zijn hand en duwde deze onder de neus van de meneer.
Ja, ik vond dit allemaal enorm geestig, vooral omdat beide mannen onverstoorbaar doorpraatten alsof er geen happende alienachtige zuigmond tussen hen in spartelde en ze dit het hele gesprek volhielden met de zeeprik als microfoon, beiden met ernstige gezichten.
HAHAHA!
Ik zat dus hikkend van de lach op het roeiapparaat, lachend om iets wat niemand kon horen en met inachtneming van de gemiddelde leeftijd van de sportschoolbezoeker, ook niet kon zien.
Kwam nog bij dat ik mezelf óók niet kon horen, vanwege de Black Eyed Peas die in mijn oren schreeuwden over wat voor feeling ze hadden, dus ik probeerde het proesten binnensmonds te houden.

Jullie vinden dit allemaal niet zo grappig als ik hè?
Hm.
*denkt na*
Joh! Ik ontdekte vandaag een geinige ápp joh!
Ja!
Kun je dit mee:

Hansusy Kazan, mensen. Echt waar.

En dit kun je er ook mee.

De Aapaaldans.
Paalaapdans.
Daapaalans.

....

Vrouw heeft extra tepel op voet

2011-08-04T08:54:00.001+02:00

Nu kan ik mij wel schuldig gaan voelen over de verwaarlozing van deze site, maar als je het mij vraagt, zit iedereen gewoon ongegeneerd met de al dan niet bevallige kont ergens in Zuid-Europa te genieten van wat zich eindelijk een zomer mag noemen.

Maar kijk aan, daar typte ik toch wel een behoorlijk lange zin, wat een prachtige inleiding voor een leuk stukje zou kunnen worden.
Nu is het zo dat ik al mijn leukigheid reeds in een column over de Efteling heb gepropt en aangezien jullie mij nog altijd niet willen betalen voor mijn tekstuele bloed, zweet en tranen, gaat dat hysterisch geestige stukje dus voorlopig aan uw neuskes voorbij.
Hier komt dan een leuk bruggetje.

Trouwens (onontbeerlijk woord bij bruggetjes), vanaf 10 augustus ligt de nieuwe Kek Mama in de winkel waarin deze kek ma...- ah nee, dat krijg ik toch echt niet uit mijn strot- waarin ik vanaf deze maand een column schrijf.
Gaat dat zien, jij lezer met kinderen in de leeftijd van 4 t/m 12 jaar!
Wat is dat trouwens met het woord column? Mensen blijven dat maar fout schrijven.
Collum. Collun. Kollomn.
Nu had ik daarboven ook wat moeite met het woord 'ongegeneerd'.
Twee keer kort achter elkaar die g met een totaal andere klank; ik kwam er niet uit zonder het woord in stukjes te hakken en als een dove één voor één de klanken uit te stoten.

Goed.
Dan schenk ik jullie nu een collage van foto's die ik zoal op de sociale netwerken gooi, nemen we die samen even kort door en dan mag iedereen weer wat voor zichzelf gaan doen.

De lege parkeerplaats op mijn werk hedenochtend om 07.30 uur
de sportschool
Backyardgirls
Roodkapje
Hänsel und Gretel
Big Fat Gice
een thee-lichtje
een zeer goede film
leuke zeer afgeprijsde en vandaag verwachte schoenen
Tijl van Grunsven
Backyard-without-girls
Olivia's Eerste Jurkje
en die onderste vier zijn nog van de vakantie.

Was deze informatie waardevol voor u?
- Ja/Nee/Wat?

Oh. U kwam hier voor die extra tepel? Hier dan --> klik

Foque Monsieur!

2011-07-24T20:39:00.001+02:00

Voor vertrek bekeek ik weeronline.nl al weken op het dwangmatige af en daar zag ik al berichten die mij somber stemde.
Desondanks bleef ik naïef en hardnekkig geloven dat een mens onmogelijk 900 kilometer zuidwaarts kon rijden en daar dan slecht weer zou kunnen aantreffen.
Dat kon niet. Neenee.
Bovendien was dit de Enige Echte vakantie van het jaar en die schamele week moest en zou enkel en alleen gevuld worden met hitte, zon, zee en luie stranddagen.
Ja.
Maar nee dus.
Het motregende bij aankomst en het regende de volgende dag. Op dag drie kocht ik in de plaatselijke Super U nieuwe kaplaarzen voor Olivia.
Ik zal u dit zeggen; als je tijdens je 'zomer'vakantie gedwongen bent káplaarzen te kopen, dan is er iets grondig mis.
Onze stacaravan ging naar mate de tijd verstreek steeds schuiner staan doordat hij wegzakte in de moddergrond, echt waar.
Jaja, of niet echt waar, misschien overdrijf ik, maar het was héél nat allemaal.
Olivia vroeg na 2 dagen 'wie er eigenlijk voor het weer zorgde.'
Na mijn eindeloze getier over het weer had ze net als ik zin om naar iets of iemand een beschuldigende vinger te kunnen wijzen.
Ja, wie zorgde er voor het weer. Pierre Paulushomme?
Ik had geen idee, maar ik zou zó graag iemand de schuld willen geven, zo gefrustreerd raakte ik ervan.

Het dieptepunt was toch wel een bezoek aan het aquarium van La Rochelle.
Dit was op de regenachtigste dag van de week en half vakantievierend Frankrijk en een kwart van onze camping had hetzelfde idee gehad, en zo stond ik te druipen in een zigzaggende Eftelingwaardige rij richting de kassa, na een 2 uur durende regenachtige filevolle autorit om daar te komen.
Sad. But true.
Nu bleek het aquarium echter heel aardig en er waren kwallen en die vond ik het mooist.
En La Rochelle is een prachtig stadje.
En ze hadden ook een sushishop.
Maar die was dicht.

En er was ook nog circus Ritz. Wie kent het niet.
Dat was voor één avond neergestreken op het campingterrein en de kinderen hoeven maar een tent te zien die groter is dan hun Jip en Janneke-Hema-tent en ze willen erin, dus gingen we erin.
Dat was nog grappig ook.
Want 'Het Circus' bestond gewoon uit 1 grote familie, waarvan twee broers (De Jeroen van der Bomen. Want daar leken ze op) alle grote acts deden, maar steeds gauw een ander kleur jasje aantrokken en vast dachten dat wij dat niet zagen.
En de mevrouw die met wel 20 hoepels kon hoepelen en zelfs met één brandende stond na haar gracieuze buiging een seconde later weer met een 'ik stond hier al die tijd al hoor'-gezicht suikerspinnen en taaie popcorn te verkopen.
Vader Ritz bromde met een hijgerige shagstem de show aan elkaar, drie zoontjes deden een acrobatenact, waarvan de jongste de kléinste smoking droeg die ik ooit heb gezien en de oudste even later een rode neus opzette en daarmee de clownsact verzorgde.
Dan hadden ze nog een dochter. Maar die was een beetje mislukt.
Op de Bassie-en-Adriaan-meter zou ze wat doorslaan naar de Bassiekant, terwijl de overige Ritzjes voornamelijk Adrianen waren.
Ze was wat te eh...mollig voor haar zilveren pakje, haar knieën stonden te dicht tegen elkaar aan en haar oren te ver van haar hoofd af.
Desalniettemin deed ze haar stinkende best net zo lenig en soepel te koprollen als haar broertjes en was ze dol op elegante handbewegingen.
Aandoenlijk of hilarisch. Ik kan nog steeds niet kiezen.

Ja ach. En ook Frankrijk heeft indoorspeeltuinen hè. Ja. Zo bleek.
De een na laatste dag bleef het wel 5 uur achter elkaar droog.
De laatste dag was er zon, van begin tot eind. Vervloekt schijnheilig hemellichaam. Tsk.
Eindelijk een vleugje Franse zomer. Ik trok voor de gelegenheid mijn Uggs maar eens uit.
De kinderen lachten en speelden en renden net niet voor een stapvoetsrijdende auto.
Zichtbaar opgelucht dat éin-de-lijk de zon scheen.
Alles zag er opeens heel anders uit.
Toen moesten we weer naar huis.
Door een beeldschone Vendée waar de zon nog lang over het heuvelachtige landschap bleef schijnen.
Daarna stortten we ons in een levensecht Froggerspel; met duizenden anderen door het donker over de Périphérique, waar we als beloning nog een topje Eiffeltoren by night bij kregen en zo over de Franse wegen en over de (wáárdeloze) Belgische wegen terug naar huis.

Nu zit ik nog altijd een beetje te zwelgen in zelfmedelijden over dat baggerweer.
Maar eigenlijk vind ik het vooral zo jammer voor die kinderen.
De zwembroekjes en badlakens kunnen zo weer ongebruikt terug in de kast.
Dat is toch snéu?!
Ik gunde hen zo graag 7 dagen zon en zwembad en buiten.
Tuurlijk hebben we nu ook genoten, en was het leuk en genoeg gezien, gedaan, maar toch...

Frankrijk wordt de komende jaren vermeden. Echt.
Trouwens. Die gore croissants ook. Brie. Pain. Vin.....
Foque Monsieur!

Ah! Goddank! Foto's!

Woeste zee.

Lady en de Vagebond

Samen stenen zoeken. (op 10 cm afstand van een paar dooie vissen aan de rand van een meertje)

De stacaravan. Of, volgens het meisje van de receptie: le Mobiel Oom.

Made by Tijl.

Yes! (steen in water)

Vissies

Patrick. (van Spongebob)

Coole Kwallen

Into the light

Je zou het een mijmerende blik kunnen noemen, maar in werkelijkheid had ze gewoon de pest erin
dat ze net had verloren met jokeren. (van mij. Ha! HA!) (oh)

Made by Tijl.
Tijl heeft zo'n 600 foto's gemaakt waar nogal wat fascinerends tussen zit.
Die zet ik binnenkort nog eens achter elkaar.
'De Vakantie Volgens Tijl'.
En dan 250 keer het kenteken van de auto en 124 foto's van deurklinken...

Waai. Tell me waai.

Gekke mooie wolken boven een veld vol zonnebloemen.

Krijg nou wat. Zon.

Café in La Rochelle

Au revoir!

Le petit garçon en la jolie fille

2011-07-21T21:47:00.001+02:00

2011-07-19T18:57:00.001+02:00

Pest-weer

2011-07-19T16:41:00.000+02:00

Als je op zoek bent naar een zonnige vakantie kan ik niemand echt aanraden om 900 kilometer Frankrijk in te rijden, mits je het leuk vindt om gewoon lekker een stukje te toeren; door België te sukkelen, over de krankzinnige Parijse Peripherique te slalommen en dan in dezelfde natte kouwe ellende als in Nederland terecht te komen.
Als je op zoek bent naar zon en warmte; niet doen.
Boek om die reis. Ga naar Egypte. Turkije. Of het diepe zuiden van Spanje in.
Bali voor mijn part.
Boek om. Boek om.

Echter, straks bij thuiskomst kunnen wij pesten en jokeren als de beste.
Watch out, Fatima Martin Moreiro de Melo!

À bientot!

Over uitgelubberde oorlellen.

2011-07-11T22:54:00.003+02:00

Goed. Even kort over het Sjabbenfeestje.
Want ik wéét dat jullie dwangmatig deze site zitten te refreshen tot ik er éindelijk over schrijf.
Niet? O.

Even kort over het Sjabbenfeestje dan.
Dat was zo fout als ik het me had voorgesteld.

Omdat ik op het laatste moment mijn haar niet à la Tante Cor kreeg en er enkel een plakkerige chocoladebruine suikerspintoestand op mijn hoofd ontstond, besloot ik maar voor trashy blond te gaan en een pruik uit de carnavalsdoos te plukken.
Ook kon ik niet kiezen tussen de korte laarsjes en de zwarte pumps, dus liep ik trekkebenend door het huis tot ik die keus wel kon maken.
Ondertussen gutste het zweet me uit de poriën want a) het tijgerjurkje bleek niet luchtdoorlatend en b) een pruik op je hoofd verhoogd ook nog eens je lichaamstemperatuur.
Toen Tijl begon te janken dat ik mijn 'haar af moest doen', verliet ik met mijn Moshinotasje onder de ene klotsende oksel en mijn laarsjes onder de andere het huis.
De auto bleek ook nog eens réte ver weg te staan, dus moest ik verkleed als Drag Queen meets Kelly Bundy een aardig stuk door onze nette buurt lopen.
Hinken eigenlijk, want na nog geen 5 meter lopen, brak mijn hak af.
Werd de keuze toch voor me gemaakt: de laarsjes dus.
Ik wipte nog even bij Iben langs, die, heel sjiek..., samen met haar ongeboren kind over de grond rolde van het lachen bij de aanblik van mijn outfit.
Ik lakte mijn nagels, bedankte haar voor het lenen van haar identiteit en reed naar het feest.
Onderweg had ik aardig wat bekijks, want een afzakkende hoogblonde pruik boven een dikopgemaakt gezicht met een zweetsnor in een keurige gezinsauto...ja, da's wat apart, blijkbaar.

Enfin. Er was veel Jan Smit, Marianne Rosenberg, André Hazes en meer goeie foute muziek.
Er waren sokken in slippers en overmatige tijgerprints, dito decolletés en de gastheer droeg een t-shirt met daarop de tekst: 'Ik ben geen gynaecoloog maar ik wil best wel even kijken hoor!'
Dussss.
's Avonds in de spiegel bleef er niet meer over dan een verlopen heroïnehoertje met uitgroei bij de slapen, blauwe oogschaduw op haar voorhoofd en uitgelubberde oorlellen.
Het was een goed feestje.

Hier was de schoeiselkeus nog niet gemaakt.

Met gastvrouwe Wendy.
En je ziet bij mij bijna niet dat het een pruik is, hè! (zeg nee)

Waar ik trouwens het idee vandaan haal, dat sjabbendames
constant heel raar met hun lippen doen; Gód knows...

Over de entourage was tot in de kleinste details nagedacht.
Zie ook de sfeervol gedrapeerde gordijnen.

Kaplaarzen en slippersokken.

Ach kom. Dan zingen we even samen!

There's Tante Cor in me screaming to get out.

2011-07-08T21:22:00.002+02:00

Dezelfde vriendin die me er in juli 2008 zó uit liet zien,

naar aanleiding van een Kom Verkleed in 80's-stijlfeestje, laat me morgen weer opdraven voor een ander feestje.
Thema: Sjabben.
Dat woord moet ik waarschijnlijk even uitleggen.
Ik moet zeggen; voor ik in Roermond kwam wonen, was ik me geenszins bewust van het bestaan van sjabben.
Maar sjabben zijn overal. En altijd. Niet alleen in het zuiden.
Ik weet niet zo goed hoe ik het moet vertalen.
Schorem, tuig, het komt in de buurt maar het is het nét niet. Je hebt namelijk ook het sjiekere tuig.
Zij houden van veel opschmuck en etaleren dit door middel van witte leggings met kant, veel goud, veel blond, veel tijgerprint, parelmoer maar ook het flamingoroze huispak dat dan opeens geen huispak maar een uitpak is.
Zoiets. U krijgt een beeld. Ja?
Nu kijk, ieder z'n ding natuurlijk, maar veiligetrendvolger als ik ben, ik heb dat soort dingen niet in huis.
Voor mij, de notoire skinnyjeans-met-wit-shirt-draagster, is mijn bloemige jumpsuit al bíjna a bridge too far.
Goddank deinst mijn beloved friend Iben niet terug voor een tijgerprintje meer of minder, dus daar mocht ik net even in de kast duiken. Excusez-moi, de kléédkamer. Jaja!
Ik kreeg drie tijgertjes naar mijn hoofd geslingerd die al aardig in de richting kwamen van de dresscode.
'Oh,' verzuchtte ik 'Had ik er nu maar zo'n leatherlook legging bij.'
Zonder iets te zeggen, graaide Iben in een lade en propte de gewilde legging in mijn handen.

Rest mij niks anders dan morgen nog even bij Bijou Brigitte naar binnen te lopen voor een paar enórme gouden oorbellen.
De platinablonde kleurspoeling sla ik even over en zal morgen als Tante Cor Moreiro mijn opwachting maken.
God sta me bij.

reteslechte bootleg, hilarische scène.

Een wervelwind op een stoeltje.

2011-07-06T13:29:00.001+02:00

In stilstand is dit soort nauwelijks vast te leggen.
Vandaar de rare Dali-vingers.

Morgen wordt het ongeleide projectiel genaamd Tijl voor 2 uur in een klaslokaal gezet.
Oefenen, noemen ze dat, of ook wel 'bankje passen'.
Vraag me trouwens af of er ooit wel eens een bankje niet paste.

'Nou, ik heb het geprobeerd, maar nee, het paste niet. Nee. Ja jammer...'
'Maar als we er nou even een Arbo-arts bij halen. Even kijken of we wat aanpass...'
'Nee joh. Laat maar. Ik blijf wel thuis op de bank.'

Enfin.
De Benjamin gaat oefenen op school.
De wervelwind wordt op een stoeltje gezet en ik ben zéér, zéér benieuwd hoe hij dat vindt.
Echter, twee uurtjes oefenen, da's nog maar een stukje cake hè.
Na de vakantie gaat het echte werk beginnen. Woei!
En in het kader daarvan, hieronder mijn column uit Kinderen.
Een zoete.
Omdat het de laatste was.

'Mijn eerste column voor Kinderen ging over hoe ik een peutermeisje en een babyjongen naar het kinderdagverblijf bracht.
Mijn laatste column voor Kinderen, dat is deze dus, is niet ver verwijderd van het moment dat ik die babyjongen, die inmiddels uitgegroeid is tot een kleuter, samen met zijn zusje naar school zal brengen.
Vier jaar zijn voorbijgevlogen als een donsveertje in de wind.
Soms dwarrelend en luchtig, soms met een duikvlucht omlaag en daarna weer net zo hard weer omhoog.
Ach ach, wat een prachtige beeldspraak weer!
Maar feit is, ik ben over korte tijd een moeder met twee kinderen op school!
Ik moet zeggen; ik ben er wel blij om, hoor. Want ik was wel een beetje een onzekere jonge moeder.
Of misschien beter gezegd: een controlfreak die plots moeder was geworden.
Dat gaat niet zo lekker samen, schijnbaar.
Maar ik heb geleerd en gebikkeld, soms de teugels laten vieren en daar waar nodig met strakke hand geregeerd. En volgens mij doe ik het best aardig.
Olivia is een mini-vrouwtje geworden, met gevoel voor normen en waarden, beleefd en zorgzaam en lijkt daarmee zó ontzettend niet op d’r moeder!
Tijl is veranderd van een schreeuwende baby in een luidruchtige kleuter, met een gestoord gevoel voor humor die graag in het middelpunt van de belangstelling staat en lijkt daarmee, eh, best een beetje op z’n moeder….
Het tijdperk van flesjes, luiers, slaapjes en kinderdagverblijfjuffies is hiermee afgesloten.
Een periode waar het grootste deel van de Kinderenlezeressen nog middenin zit.
Sommigen nog vol onzekerheid, anderen weer alsof ze nooit iets anders gedaan hebben.
Laatst vroeg een vriendin me wat ik nou het leukste vond aan het hebben van kinderen.
Daar moest ik even over nadenken. Ik ben van mezelf geen oermoeder, geen moeder in elke porie van mijn lichaam.
Ik zie ook de beperkingen die het hebben van kinderen me oplevert en je zult me nooit horen zeggen: ‘Je krijgt er zoveel voor terug!’ Want je moet er potdorie ook een hoop voor láten!
Maar na lang nadenken, wist ik het.
Glimlachen. Elke dag.
Om de verbazingwekkende ontwikkeling van mijn kinderen waar ik getuige van mag zijn.
Elke dag een kijkje in hun wonderlijke kinderwereld met een rijke fantasie en een vertederende naïeve visie op de wereld om hun heen.
Dát is de verrijking van je leven; de trots, verbazing en liefde zoals alleen een ouder dat kan voelen. Een gevoel dat bijna niet uit te leggen is.
Ik ben zes jaar moeder. Nachtelijk gepruttel heeft plaats gemaakt voor ‘oh shit, dit spelletje is écht vét moeilijk!’, potjes babyvoeding en Nutrilonpakken zijn nu volle pannen met aardappelen en braadworsten.
Tijd om de flesjes in de wilgen te hangen en de Maxi Cosi op Marktplaats te zetten.
Tijd om over andere dingen te gaan schrijven. Schoolpleinperikelen, ouderavonden en huiswerk.
Ik kijk nog even achterom.
Naar mijn 2 baby’s, twee helse bevallingen en een van Zwitsalgeur doordrenkt huis.
En voor me staan twee lachende en ongeduldige kinderen met hun schooltasjes op hun rug.
Daar gaan we!'

Day 1: Your Favourite Song

2011-07-01T14:54:00.001+02:00

Een tijdje geleden kwam ik ergens op een blogje, weet even niet meer van wie, de 30 Day Song Challenge tegen.
Dertig dagen, dertig liedjes.
Liedjes die je blij maken, verdrietig maken, guilty pleasure liedjes, liedjes uit je jeugd enzovoort enzovoort.
Goh. Dacht ik.
Leuk. Dacht ik.
Altijd handig voor als je even zonder schrijfinspiratie zit.

Daar heb ik echter nooit last van.

[grote witte leegte]

Dus.
Day 1: Your favourite song.

Poehpoeh. Dat begint al lekker. Mijn favoriete liedje.
Ik ben zo veranderlijk als het weer, dus het ene moment ben ik helemaal gék van Adèle, het volgende moment luister ik non stop alle albums van Frans Duits.
Ik noem maar een voorbeeld hè.
Ik luister altijd en overal naar de radio. Vroeger, toen ik nog jong, kinder -en walloos was, zette ik zelfs eerder de wekker om nog wat naar de radio te luisteren.
Er zijn dus door de jaren heen nogal wat liedjes die zich hebben vastgehaakt in het audiogedeelte van mijn hersenen.
Maar een Allerfavorietste liedje...? Nee. Er steekt er niet één met kop en schouders boven uit.
Toch, om er even een te kiezen, want anders gaat dit 30-liedjes-lijstje een lange lijdzame weg worden voor me, kies ik voor deze:

Ik ben helemaal geen hardcore U2-fan, hoewel ik voor het meeste dat ze maken wel waardering heb, maar de begintonen van 'Beautiful Day' hebben iets magisch.
Bij het horen ervan kijk ik meteen naar buiten om te peilen of het inderdaad een beautiful day is, want dan beleef ik het lied zoals het hoort.
Een blauwe lucht, de zon hoog aan de hemel en veel groen aan de bomen.
De ultieme Beautiful Day-experience is een combinatie van bovenstaande ingrediënten en een lange snelweg voor jou alleen.
Zo hoor je hem te luisteren.

'You're on the road
But you've got no destination'

En het zou ook eens verstandig zijn, als ik de lyrics er eens bij pak.
Want daar blijf ik even in gebreke: 'The heart is a groom.'
*googlet*
Oh. Bloom.
Wist ik veel.

Ohja. Feel free om jouw favorietje liedje hier te dumpen.

Op een bedje van ineengevlochten vingers.

2011-06-30T00:01:00.000+02:00

Ik heb een vreemde fascinatie voor Blackberry-gebruikers en dan met name de manier waarop zij hun device vasthouden en erop typen.
Ze houden hun Blackberry állemaal op dezelfde manier vast als ze aan het sms'en of whatsappen of whateveren zijn.
Moet je maar eens op letten.
Ik vind het machtig interessant.
Hij ligt in een handbedje van ineengevlochten vingers; de pinken, ring -en middelvingers.
De beide wijsvingers, en die vind ik het meest interessant, zijn lichtjes over de zijkanten van de telefoon gedrapeerd.

Nou! Precíes zo dus!

Het typen gebeurt dan met de overgebleven duimen.
En meestal, mééstal, zijn dit de handen van jonge meisjes tussen de, nàààh, wat zal het zijn, 15 en 27 jaar oud.
Nou eigenlijk vind ik dat Blackberries alleen in de handjes van meisjes van die leeftijd horen.
Ik vind het bijzonder vreemd als ik een jongen, of nog vreemder, een mán er mee zie.
Vind ik raar. Ik vind het echt een meisjesapparaatje.
Mannen met zo'n ding, ik weet het niet, maar ik neem ze niet zo serieus.
Maar goed.
Let er maar eens op.
De Blackberrygrip.

Meanwhile ben ik natuurlijk al meer dan een jaar completely and utterly in love with mijn iPhone.
En langzaamaan fancy ik ook alle andere Apple-producten.
Vandaag was ik nog in de Applestore en ik zou daar echt alle apparaten en toebehoren met liefde willen belikken.
Die grote iMacs, met hun prachtig grote schermen, de iPads, waarvan ik stiekem alle kabeltjes wil doorknippen en er hard mee naar buiten wil rennen (met de iPads, niet de kabeltjes, goes without saying) en vandaag zag ik een oetepetoetig schattig klein dingske dat de iPod Nano heet.
Scháttig! Geen idee wat je er mee kunt, maar het was klein en vierkant en en in verschillende kleurtjes verkrijgbaar, dus nouja, ik denk dat ik het ontzettend nodig heb.
Ondertussen typ ik mijn logjes en columns nog steeds op een uit rots gehakte Toshiba laptop die ongeveer 2 minuten en 39 seconden zonder stroom kan en waar 'lap' niet zo'n beste plek meer is om hem op te zetten, want na een uur kun je dan door naar Beverwijk.
Zo heet wordt ie aan de onderkant.
Maakt niet uit, maakt niet uit.
Jawel, het maakt wel uit!
Ik wil een iMac en een MacBook en een iPad en en en en.

Maar eigenlijk wilde ik alleen maar dat van die Blackberryfascinatie vertellen.
Hm.
Wat een typje hè. Ik.

Typ je?
- Nee. Jij?
Ja, ik typ.
- Oh.

2011-06-29T22:04:00.003+02:00

Eh. Ja.

Je kunt tegenwoordig geinige dingetjes op Youtube.

*kijkt verontschuldigend*

Sunset, lounge en de reegos.

2011-06-27T23:00:00.002+02:00

Sunset

Lounge (Brave Biddende Meiskes)

En de nieuwe huisregels. (?)

'Wees altijd lief dan mag je misschien wat lekkers.
Fiets altijd met zijwieltjes tot je het kan en wees dapper.
Van Olivia voor mama en papa.
Dat waren de regels.'

(overigens is dit een via mail gemaakt logje. Dat kan tegenwoordig ook. Cool hè?)

(en warm hè?)

(fijn hè?)

Wist je dat de drievingerige luiaard soms zijn leven lang in dezelfde boom hangt?

2011-06-24T22:57:00.006+02:00

Het wachten is op zee-EHEC....

Ooit waren er de Flippo's en de Wuppies. En de Wippo's en de Fluppies.
Er waren ook nog de sprookjesfiguren, de voetbalplaatjes en de Smurfen.
Je had ook nog de Troetels en onlangs nog - diepe dramatische zucht- de Disco's.
Het was allemaal even vreselijk.
En elk kind op school neemt natuurlijk al die shit mee, met als gevolg dat ik door mijn dochter van supermarkt naar supermarkt geschopt word zodat zij de volgende dag ook met een Troetel of een Disco naar school kan gaan.
Even over die Disco's. Die zijn heel vreselijk.
Kijkt u maar even mee:

Precies. Ik rust mijn zaak.
En Olivia kwam, goddank, nogal laat achter het bestaan van deze Disco's maar mijn moeder was zo vriendelijk om voor het arme, arme kind, stad en land af te reizen om nog zo'n DJ te scoren.
Twee. Natuurlijk. Ook één voor Tijl.
En tot nu toe hebben we 'al' 2 Disco's.
Eén van internationaal succesnummer Walter Cruise ('We zijn er weer bij en dat is priiihiiima, Viva Hollandia!') en één met een smartlap van Jeroen van der Boom die Tijl meeschalt als ware hij Dreetje Hazes zelf.
Je kunt die dingen ook hacken, haha, door op wat knopjes te drukken en dan hoor je nog een paar andere knéiters van hits.
Zodra ik in de buurt kom, drukt Olivia naarstig wat knopjes tegelijk in en dan schreeuwt Martin Solveig 'HELLO!' tegen me.
'Want dat vind jij een leuk liedje hè, mama?'
Ja. In december 2010 ja. Nu niet meer.
En ook niet als ik steeds maar 30 seconden hetzelfde stukje hoor.
Maar ja hoor, schatje, zeg ik dan, heel leuk en ik maak me uit de voeten.

Goed. Nough said.
Nú! Zijn er de Superdieren.
Kijk. En dát vind ik nou weer wel leuk.
Bij elke € 10,00 euro krijg je een pakje van vier Superdierenkaartjes.
En dat is vreselijk leerzaam! Ja! Leerzaam! En het maakt ook geen herrie! Nee!
Je kunt de kaartjes in een houten kistje stoppen, maar als je zo afschuwelijk veel boodschappen bij de Albert Heijn doet als ik, dan kun je beter een Superdierenverzamel -en doeboek kopen.
Je hoeft ze nergens aan vast te plakken (Wuppies) en je kunt je er niet aan bezeren als je er per ongeluk met blote voeten over loopt (Smurfen) en je kind kan er ook niet in stikken (Wuppie's, Smurfen en Flippo's).
Nu is het zover dat ik het inmiddels leuker vind dan Olivia.
En bij de kassa gretig om me heen kijk of de klant voor mij wel zijn Superdierenaandeel meeneemt, want anders zijn ze voor mij, VOOR MIJ!
~~En soms voer ik ook discussies met de kassière over het aantal kaartjes dat ze me meegeeft.~~
~~Maar deze zin kras ik snel door.~~
Ik mag ze van Olivia inmiddels ook zelf openmaken, jippie! Én in het boek doen!
'Doe de dubbele maar in het kistje mama, en de rest in het boek. Dan zie ik morgen wel welke er nieuw zijn.'

Zo zat ik gisteren op mijn knieën voor de tafel, met het Superdierenboek voor me en kapotgescheurde verpakkingen om me heen.
Tegelijkertijd had ik vriendin B aan de telefoon en klaagde tegen haar over de nog ontbrekende kaartjes en hoe vaak ik de zeekomkommer wel niet had.
Ondertussen trakteerde ik haar op wat buitengewoon interessante feitjes.
'Meid, wist jij dat de neushaai een druppel bloed op 500 meter afstand ruikt?!'
'En wat dacht je van de noordkromp? Die kan wel, even kijken, vierhonderdtwíntig jaar worden!'
Ohjajoh? Víerhonderdtwintig?!
'Jaha! En de Dikdik heeft een airconeus. Sjongejonge. Het ís me wat hè. In dat dierenrijk.'

Dus.

Maar leuk hoor. Superdieren.
*kijkt zenuwachtig om zich heen*

Neen. Ik ga hier geen ruilclubje in het leven roepen.
Want ik heb die dieren allemaal niet op volgorde in dat boek gestopt.
Dus geen idee wat ik...eh...Olivia nog mist.
Overzichtelijkheid is niet zo mijn dingetje.

Rebel Without a Speen

2011-06-22T19:55:00.010+02:00

Johnny Redhead

Gisteren kreeg ik een héél leuk idee voor een logje!
Helaas ben ik dat nu weer kwijt.
Leuker dan de eerste zin gaat het dus niet worden. Dan weet je dat vast.

Ik ben ook eigenlijk een beetje chronisch moe lately en dat is om niks anders dan een dodelijk saaie moederreden; Tijl slaapt tegenwoordig zonder speentje.
Want dat hadden we afgesproken. Als hij vier zou worden. Geen speentje meer in bed.
Dat lose-the-tut gebeuren zou eigenlijk al afgelopen Sinterklaasavond plaatsvinden, maar toen moest Tijl zich zo nodig een gat in zijn hoofd vallen. ~~Omdat ik zo nodig een wasmand met ijzeren rand op een idiote plek onder aan de trap moest zetten.~~
Daar moesten toen weer hechtingen in, Sinterklaas klopte hem 's avonds nog eens vriendelijk met een 'hallo jongedame' op de nog open wond en toen besloot ik maar dat het niet het moment was om zijn speen op de Pakjesboot naar Spanje te zetten.
Dus zondag was zijn verjaardag en tussen het feestgedruis door vond de Speenoverdracht plaats.
Het speentje gaf hij aan Iben, want die heeft een baby in de buik en gaat een collectors item Bugaboo kopen waardoor er natuurlijk geen geld meer overblijft om een speentje te kopen.
Vandaar dat ze maar al te gretig Tijls gore afgelebberde van de binnenkant beschimmelde speen wilde overnemen.
Op Marktplaats had ik er vast nog wel een flinke duit voor kunnen krijgen, maar ik zeg altijd maar zo; als je je vrienden ergens mee kunt helpen, dan moet je dat doen.

Nu heeft hij ook 's nachts een mondje.

Nou goed, lang verhaal kort.
Hij gaf de speen zonder mekkeren aan Iben en ging weer verder met de polonaise waar hij als enige aan deelnam.
Nu is de speen weg en het gaat boven verwachting goed.
Tenminste, als je om 5.00 uur gewekt worden goed wilt noemen.
Dat was de eerste ochtend.
De tweede was het 6.00 uur.
Vanochtend werd ik pas van de wekker wakker en zat The Rebel without a Speen al ik weet niet hoe lang beneden Spongebob te kijken.
Dat noemen we, in de wereld van het ouderschap, vooruitgang en gaat al bíjna richting uitslapen.

Nu is het half 3 -ja nú niet meer, maar toen ik aan dit stukje tekst begon nog wel- en loopt de nozem met een rode kop van vermoeidheid door het huis. (Zie boven)
Lois en Olivia zijn hier en hij moet en zal natuurlijk meedoen met hun *kijkt de kamer in* ehm...bondagespelletjes.
[de 'ikweethetookniet'-blik]

Rest mij niks anders dan jullie te vertellen dat -what we've all been waiting for- Patty Brard een nieuwe cd heeft; Patty's Party!
Jaja. De beste nieuwtjes hoor je hier, hier hier hier!

Vier, Four, Quatre, Cuatro, Fyra, Empat, 四个.

2011-06-19T09:31:00.003+02:00

enkele minuutjes oud

1 dag

1 jaar

2 jaar en 2 maanden en net zijn inner David Hasselhoff ontdekt.

(turn your sound ON!)

3 jaar

VIER JAAR!!
nouja, morgen dus hè.

Frozen Smile

2011-06-15T22:41:00.004+02:00

Een half uur voordat de fotograaf en visagiste kwamen, schoot ik opeens in de stressmode.

Altijd lachen met ons.

Ik zag de Lego die verspreid door de kamer lag, waarvan Tijl een doodlopend treinspoor had gebouwd met een belachelijke lange trein erbij, waardoor een afschuwelijk treinongeluk had plaatsgevonden.

Alle dode Legopoppetjes moesten nog geïdentificeerd en geborgen worden.

Ik zag een droge korst brood van het ontbijt onder de tafel liggen, ik zag twee kinderen met smutzige kleren en ketchup in hun mondhoeken.

En ik zag mezelf in een trui met van die mysterieuze gaatjes ter hoogte van mijn riem en een spijkerbroek met een onbestemde vlek.

Ja. Het leek mij dat dit helemaal goed ging komen.

Dat kwam het uiteraard.
Uiteindelijk liepen we alledrie in iets wits en zag het er allemaal schoon en fris uit.

Als je heel snel keek dan.

'Je hebt een vieze tiet', zei de fotograaf wijzend op twee chocoladebruine smetjes op mijn borstzakje. 'Maar dat shop ik wel weg.'

Ook de Ben Saunders-arm van Olivia, opgelopen op een feestje waar de kauwgumtattoos niet aan te slepen waren, zou hij wel wegwerken.

We werden op een witte dekbedovertrek op het gras gegooid, de visagiste plukte nog wat aan mijn haar en de zoon van de fotograaf jongleerde met zo'n zonneschermding en de kiekjes werden geschoten.

Daarna werden er wat foto's in de straat gemaakt, waar de buurvrouw zich uit de voeten maakte met een 'Oooooh, ik wil niet op de foto, hoor!' en ik haar toesiste dat dat ook zeker niet ging gebeuren.

Wij zijn een vriendelijk buurtje hier.

Buiten snelde de visagiste nog even naar me toe omdat 'mijn wenkbrauw aan het zakken was'.

Werkelijk níks is veilig voor de zwaartekracht, ik zeg het jullie!

Hij wil niet meer

Na een tijd had Tijl het wel een beetje gehad en was na wat gemok alleen nog te paaien met beloftes van snoep en ijs en eigenlijk álles wat ie hebben wilde, als ie nog maar éven wilde lachen.
Dat werkte. Maar daarna was de koek op.
De fotograaf gooide Tijl nog een paar keer in de lucht ('Jij bent een bóefje, Tijn!' Tijl. 'Ohja.'), ik bewonderde ondertussen de oorbelpinnen van zijn zoon en deelde uiteindelijk aan iedereen Festini Aardbeienijsjes uit.
Neen. Sterallures zul je bij mij niet aantreffen.
Het is ook niks voor mij, zo'n tapmaddelleven.

Net zweette ik gewoon m'n foundation eraf in de sportschool en mijn onderkaak staat nog steeds in de Frozen Smile-stand.

Nu wil ik even een wat Nibbits.

Wel alleen de rooie want de rest vind ik vies.

En oh, Tijl is bijna jarig!

Maar dat is weer een ander verhaal.

Einde.

Ze loopt vol

2011-06-14T18:55:00.003+02:00

januari 2010

Ik moet dus voor morgenmiddag 13.00 uur nog 2,5 kilo lichter zijn.
Ik moet een maagdelijke witte muur in dit huis zien te ontdekken, dus zonder gore vingerafdrukken, restjes plakband of viltstifkrassen.
Ik moet een outfit aan die niet doorsnee maar ook niet hysterisch is.
Dat laatste geldt ook voor mijn zoon. Die moet morgen ook even niet hysterisch zijn.
En dat is ie de laatste tijd wel een beetje omdat zijn vierde verjaardag nadert.
Wat zeg ik? Hij is altijd een beetje hysterisch. Eigenlijk.

Morgen komt de fotograaf van Kek Mama om foto's te maken voor bij mijn column.
Er komt ook nog een visagiste mee.
En eigenlijk moet ik er zó uitzien, dat de visagiste haar ogen ten hemel slaat en zegt: 'Wat dóe ik hier? Dit is Gods werk!'
Maar ze is vast niet Koen Wauters.

Dan moet het morgen ook weer niet te warm zijn, want dan krijg ik dikbeaderde handen en dan zeggen ze weer, net zoals de vorige keer, 'Stop maar even. Ze loopt vol.'

niet zo dus...

Dat is helemaal niet leuk om te horen, hoor. Ze loopt vol.

Maar goed, het zal wel loslopen, of vollopen, of op rolletjes.

Filmrolletjes, geen vetrolletjes.

Dadelijk nog even voor de webcam mijn beste fotogezicht uitproberen.

Pinkpop 2011

2011-06-13T14:23:00.004+02:00

En dat was dus Pinkpop 2011.

Het was zomaar opeens mouwloostruitjeweer geworden, wát een mazzel!

We dronken Jillz, we stonden in de rij om te plassen, we stonden in de rij om te wokken, maar verder was alles heel erg relaxed.

Zó Woodstock joh. Enorm Woodstock.

We zagen Hanson, de blonde surfjongetjes van weleer, die inmiddels groot waren geworden en bést Handsome waren en ons een enkele reis 1997 gaven met hun Mmmbop.

[Mmmbop tuujetap oh doewap tuujja tuujjejaa toewap]

Leuk!

De jongen op de voorgrond kijkt rond wie hij kan gaan beswaffelen.

Tussendoor hadden we nog Tim Knol.

Tim Knol is vet. Ook al heb ik geen enkel liedje van hem verstaan.

En Laura Jansen. Niet vet, wel goed, en zingt live echt prachtig.

En we zagen ook Jan Douwe Kroeske voorbij lopen. Echt waar.

Maar hij was helemaal geen 2 meter lang, bedenk ik me nu. Hmm.

En na de White Lies, die ook wel aardig waren, kwam de slotact Kings of Leon.

Zonder enige aankondiging begonnen ze met spelen, eindigden hun liedjes nogal abrupt maar dat maakte de twee bekendste hits er niet minder lekker op.

Dat was even heerlijk massaal zingen.

Ik ben vast nog van alles vergeten, maar de filmpjes en foto's moeten maar even de lading dekken.

Want om nou te vertellen hoe ik op de treintoilet met m'n neus boven een wasbakje vol kots hing, lijkt me nou weer niet nodig.

Bovendien ben ik even, zoals je ziet, bezig met wat gerommel op deze site en ga ik proberen de hele boel zo geruisloos mogelijk te verhuizen.

Maar dat doet nu even niet terzake.

Rotding

2011-06-11T23:46:00.010+02:00

Laten we dit eens even uitproberen.
Ik ben echt dól op punt.nl, maar ik vind het toch zo jammer dat de fotokwaliteit enorm achterblijft én!
En! Deze site heeft nu ook een Mobiel Broertje.
Of zusje. Eender.
Dus nu men gestaag veriPhoned en ver..kuch..Blackberryt enzo, is het verdómde nieuwerwets om nu ook een mobiele versie van je site te hebben.

Dus. Nu ga ik op Bericht Publiceren drukken. Gekkenhuis.
Ohnee.
Ik ga nog een foto erbij doen.
Twee.

Pinkpop 1993

2011-06-11T23:26:00.002+02:00

Zondag aanstaande ga ik naar Pinkpop.
Pinkpop 2011, de *Google* 42e editie van dit *Google* grote popfestival in Landgraaf.
In 1970 werd voor de eerste keer gepinkpopt met zo'n 10.000 bezoekers, in 2009 waren dit er 94.000.
Ergens daar tussenin ben ik al een keertje eerder geweest en na wat rekenen en navragen bleek dat in 1993 geweest te zijn.
18 jaar geleden!
Ik was op drie dagen na 18 jaar oud.
Net geslaagd voor de Havo en klaar om de wijde wereld in te trekken!
Dus begon ik in Landgraaf. Een goede start, leek mij.
Nu zou ik hier een heel vermakelijk stukje tekst gaan neerpennen over hoe ik Pinkpop 1993 beleefd heb, maar weet u...?
Ik heb geen idee!
Wat flarden ja, maar meer ook niet. Het is verdomme zo lang geleden als Jan Douwe Kroeske! En wat is er met hém gebeurd?
Nou goed.
Het startpunt was het huis van vriendin Diana die destijds op kamers zat in Heerlen.
Ik kan me een bizar lange voettocht herinneren en toen ik haar net sprak, gaf ze schoorvoetend toe dat dat door haar kwam.
Ze had mij, en de rest van de groep (wie?) wijs gemaakt dat Heerlen - Landgraaf best te lopen was.
Dat was het.
Maar dat is Ellersinghuizen - Roermond ook. Als je maar de tijd neemt.
Maar god, we waren 18. We hadden ons leven voor ons, dus waarschijnlijk ook veel tijd.
Dus bijna niemand mekkerde.
Ik was toen als ik het me goed herinner met vriendje S.
Althans, dat moet wel, want ik vond van die dag een foto waarop mijn arm en zijn hoofd uit één slaapzak steken.
And it was 1993, my thoughts were short, my hair was long, dus eenmaal op het Pinkpopterrein aangekomen, nam ik wat trekjes van het jointje dat me werd aangereikt (door wie?) alsof het de zuiverste coke ter wereld was die met een gouden creditcard in kaarsrechte lijntjes werd opgediend op een smetteloze glazen tafel.
....
Oh. A bit too much Pulp Fiction? Ja. Mee eens.
Nouja, het peukje ging in elk geval met veel dikdoenerij in de rondte.
Terwijl je er eigenlijk heel Bob Marley bij moet kijken. Jammer.
Ik werd er niet zo lekker van.
Drank, drugs, ik ben toch niet zo rock 'n roll als ik mischien hoop te zijn.
Ik zag wat vrienden nogal moe kijken, maar dat was blijkbaar high, want ze glimlachten er wel bij.
Ik persoonlijk had meer de neiging om op één van de blauwe opengescheurde vuilniszakken te gaan liggen en het overgeefsel uit mijn mond te laten lopen.
Ik realiseerde me echter dat dat niet bevorderlijk zou zijn voor de feeststemming, dus deed ik dat maar niet.
Ik riep, of fluisterde, of riep dat ik me 'niezogoedvoelde', naar...geen idee, naar mensen.
Maar mensen luisterden niet.
Ik lag daar en spartelde hulpeloos rond, want serieus, ik dacht in die tijd echt dat men zich kon OD-en on a jointje.
Vriend J. keek niet naar me. Hij sprak wel tegen me.
Met z'n ogen strak gericht op het volgende jointje dat hij aan het draaien was, torende hij boven mij uit en zei: 'Je medicijn komt er zo aan.'
Hij maakt me dood, dacht ik, trippend he. Trippen jongen, trippen. Nounou.
Ik joinde dit keer maar niet mee.
En zo erg was het helemaal niet met me hoor. Haha!
Want even later stond ik weer rechtop en zong ik mee met, ik dacht Pearl Jam's Alive, maar later bleek het The Black Crowes te zijn met hun Remedy.
Een remedie was inderdaad toepasselijker geweest, maar aangezien ik niet zo thuis was (en ben) in de grunge-scene hoorde ik het verschil niet.
Oh god. Is dat wel grunge? Ik voel plots de toorn van mensen met legerkistjes aan en zwartomrande ogen boven mijn hoofd hangen....
Ik lees op Wikipedia dat er tijdens het optreden van The Black Crowes 10 minuten de stroom uitviel, en dat hele drassige veld in het donker stond, maar ook dat herinner ik me niet meer.
Such a shame, want het publiek zong toen massaal 'Always look on the bright side of life' en volgens een cheezy quiz die ik een tijd terug deed, is dat mijn Life Theme Song.
Dat lieg ik.
Ik deed zo'n test wel ooit eens en daar kwam toen 'Walking on Sunshine' uit, maar dat is mijns inziens van hetzelfde laken een pak.

Ik dwaal gigantisch af.
Ik ga zondag naar Pinkop.
En Hanson komt ook *proest* Mmmbop.
En Lenny Kravitz was er trouwens ook.
In 1993.

{YOUTUBE}5Ikdh9k2FLE{YOUTUBE}

Over de dag dat ik ze..zes...zese...Over de dag dat ik jarig was.

2011-06-03T09:00:00.003+02:00

Gisteren was ik dus hártstikke jarig.
Ik kreeg cadeautjes, bloemen, taart, visite, kaarten, een etentje én als neusje op de kers práchtig weer!
Ik kreeg 24 uur lang berichtjes, van die ontzettende oldskool sms'jes, Whatsappies, telefoontjes (dat is met echte stemmen, live!) Twelicitaties en 41 Facebookberichten.
Van dat laatste ging ik me bíjna heel populair voelen.
Maar de meeste Facebookers, ik niet overigens, krijgen gewoon dagelijks een pop-up or whatever, die zegt: hee joh, je állerbeste vrind Whatshisname is vandaag jarig!
Ja, dan is het wel heel gemakkelijk om attent te zijn hè.
Hmmm. Hoe zit het dan met die ander 103 vrinden?
Tsss. De ongeïnteresseerde bastards..
Ik kreeg ook een afschuwelijk luid gezongen lang zal ze leven van mijn nichtje die over het zebrapad liep waar mijn auto voor stopte.
En als ik zeg afschuwelijk luid, dan bedoel ik ook afschuwelijk luid.
De hele stad viel stil.
En dat is knap met een triljoen Duitsers die ons stadje weer binnenvielen.
Met 'weer binnenvielen' bedoel ik echt niks Tweedewereldoorlogs natuurlijk, maar ze doen het gewoon vreselijk vaak hier. Binnenvallen.
Nun. Macht nichts. Ik heb er verder geen Last von ofzo.
's Avonds ging ik nog uit eten in een restaurant waar álles op was.
Alles opgevreten door die Dui...
Waar álles op was!
De knul die ons bediende was.....Hoe zeg ik dit netjes?
Mesjogge.
Dit schandknaapje was het souvenirtje dat één van de restauranteigenaren mee had genomen uit Thailand. Wist Iben me te vertellen.
Of, zoals zij zo poëtisch zei: He fell down the gaytree and hit every branch on the way down.
Hij giechelde en kirde en lag constant in een spreekwoordelijke deuk om iets dat alleen door hem te zien was, want we deden écht ons best, maar een imaginary Thaise stand-up comedian, is gewoon lastig te ontdekken.
Eerst was het nog wel grappig.
Maar als er dan verkeerde bestellingen worden opgenomen en er geen bestek wordt gebracht, ja, dan zit je aan m'n eten hè.
Gelukkig had het schandknaapje zelf ook weer een assistent die de puinhopen achter hem weer in orde maakte. Handig restaurangorde.

Nouja. En toen waren er cocktails.
En ik heb wel een keer of 5 gezegd dat ik zo'n fijne dag had.
Want dat was het ook.
Wel jammer dat ik daarvoor zes -en fokkingdertig moet worden.
Nee! Achtentwintig. Ja, dat was het.

Nuurman & Nuurman

2011-06-01T09:00:00.000+02:00

Vandaag was het Buitenspeeldag.
Formerly known as Straatspeeldag.
Maar Buitenspeeldag blijft bij ons toch Straatspeeldag want het is in onze straat.
Nickelodeon, de zender van de kinderjunk-tv, gaat dan zomaar 2 uurtjes op zwart.
Aardig initiatief. Dat wel.
Ook al in een dvd'tje er natuurlijk zo ingepropt.
Desalniettemin.

Toen gingen Tijl en ik ook nog naar het theater.
Naar de Buurman & Buurman-show.
Voordat de voorstelling begon, klonk er een Gooisch meisjesstemmetje doowrrr de sjaal, dat meedeelde dat de telefoons uit moesten en we geen foto's of video's mochten maken.
Oh.
Goed. Het licht ging uit, de show begon en ik graaide, rebels als ik ben, naar mijn iPhone om toch even een kiekje te maken.
Voor ik het wist, stond er een niet onaardig ogende Johnny Depp-achtige licht/geluidsknul voor me, waar ik instinctief bevallig naar glimlachte.
Tot ie zei: 'Mevrouw.' (hier ging het al fout. Glimlach. Bevriest.)
'Mevrouw, ik weet dat die mededeling niet in het Limburgs was, maar u mag toch geen foto's maken.'
- gepaste stilte -
Ex. Cuse. Me?
Jajajajaja, geen foto's ja, weet ik weet ik, stout hoor, stout, maar wát zei hij daar?
Toen liep ie weg. Terug naar z'n knopjes -en schuifjesgebeuren.
Ik moffelde sprakeloos mijn iPhone in mijn tas, kwam overeind en fluisterriep tegen z'n rug:
'Hee! Ik ben geen Limburger!'
Hij haalde z'n schouders op.
Tsss. Tsss. Tsstsstss!
Wie werd hier nou beledigd? Ik? De Limburgers? De mevrouwen op deze aardbol?
Ik kijk er nog steeds een beetje gekrenkt van.
Niet veel later zat een oma tegen het plafond omdat haar te hippe mobieltje afging, ringtone 'Oude Telefoon', volume 'alle streepjes', je kent het wel, en ze hem niet uitkreeg.
Maar niks dat Johnny Depp daar wat van zei hè.
Tsss. Tsss. Lousy Pirate of the Lightabbean.
Anyway. Buurman & Buurman.
Ik vond het niet leuk. En het duurde maar krap een uurtje!
Nuurman & Nuurman.
En dat voor 15 euro per persoon! Je zou toch denken dat die Buurmannen inmiddels een degelijk klusbedrijfje kunnen inhuren in plaats van er zelf zo'n kolerezooi van te maken elke keer.
Maarja, that's just me.
Tijl, ik weet niet wat hij er van vond.
Af en toe lachte hij beleefd, met een blik op mij en dacht ondertussen verlangend naar het springkussen dat nog bij ons in de straat stond.
Maar misschien vond ie het wel leuk.
Maar niet héél leuk.
K3 zou meer indruk gemaakt hebben.
*zucht en kijkt of die drie chicks nog ergens een showtje weggeven*
A je (fo)to.

En ze waren niet eens van klei.

Over Wodan en de onderbuurvrouw die op Anita Meyer leek

2011-05-27T09:00:00.000+02:00

'Mama, vertel eens wat over vroeger, toen jij klein was.' vroeg Olivia toen ik haar naar bed bracht.
Dus ik verfde mijn haren grijs, maakte een knotje, pakte mijn breiwerk en mijn kunstheup en ging in de schommelstoel zitten.

'Vroeger, toen ik klein was, woonde ik in Schiedam in een flat. Weet je wat dat is? Precies.
We woonden op de bovenste verdieping. Dat was vier hoog.
We hadden daar geen lift dus moest ik altijd heel veel trappen op en af.
Daarom heeft mama nu zo'n gestroomlijnd figuur. (....)
Als ik wilde spelen, dan moest dat altijd buiten op het speelplaatsje waar één klimrek en één schommel stond.
Er was ook een grasveldje.
Maar daar poepte Wodan altijd. Zo heette de hond van een jongen uit de buurt.
Die was fan van Feyenoord. Dat is een voetbalteam. Hij schreef dat ook overal, met een dikke stift op de brievenbussen. Andere jongens krasten dat dan weer door en schreven er Ajax.
Dat is ook een voetbalteam.
Dus op het grasveldje speelden we niet zo vaak. De grote jongens voetbalden daar ook altijd.
En die vond ik een beetje eng.
Alle kinderen uit de flats hadden een speciale lokroep voor hun mama's.
Want als je wat wilde vragen en steeds omhoog moest lopen, dat duurde te lang.
Dus dan gingen we onder aan de flat staan en riepen: 'Maaaaaah-maaaa, Súúú-san roept je, má-ham! Maaaaah-maaaa, Súúú-san roept je, má-ham!'
Als je een lange naam had, zoals bijvoorbeeld Samantha, dan zat je niet zo lekker in het ritme van die lokroep. Dan moest je dat heel snel zeggen.
'Maaaah-maaa, S'mantha roept je, má-ham!'
Soms moest je wel zeven keer roepen, want als mijn mama, jouw oma Haldis, aan het stofzuigen was ofzo, dan hoorde ze dat natuurlijk niet.
Dan kwam ze boven aan de reling van de galerij staan en schreeuwde vriendelijk: 'WAT ÍS ER??!!'
Ja, net als ik tegen jou, als je me twintig keer roept, ja.
En dan vroeg ik om een snoepje of zo. En dan deed oma Haldis dat in een plastic zakje en dan gooide ze dat zó, ploep, vier verdiepingen naar beneden.
Of ze gooide een bal. Of een pop.
Een bal was het leukste. Die stuiterde dan soms tot aan de tweede verdieping weer omhoog.
Precies aan de overkant, in de andere flat, woonde mijn vriendinnetje en als je heel hard riep, kon je met elkaar praten vanuit de galerij.
En naast ons woonde mijn buurjongetje Ralph. Daar speelde ik ook heel veel mee.
Die was dol op Star Wars. Dat is iets voor jongens, met ruimteschepen enzo.
Als het regende? Dan speelden we binnen. Of op de galerij.
Met onze skelters reden we dan heen en weer of we zetten een tent op.
Oma Haldis zat altijd met de buurvrouw buiten op de galerij te kletsen en koffie te drinken.
En Caballero zonder filter te roken.
Onder ons woonde een mevrouw. Die leek op Anita Meyer. Die ken je niet.
Ralph en ik deden wel eens een plastic zakje aan een touwtje en dan was dat onze vlieger.
Of we lieten het zakje heel langzaam naar beneden zakken en soms stopte Anita Meyer er dan iets lekkers in.
Ik deed het een keer met een vuilniszak, omdat die groter was, maar toen zat er toch nog steeds maar één snoepje in. Dat was jammer.
Om de hoek zat de groenteboer. Toen ik heel klein was, noemde ik die de 'Naantjesm'neer'.
Naantjes. Van banaantjes. Ja, da's grappig hè.
Nee, ik vond het niet erg dat we geen tuin hadden.
Ik wist niet eens wat een tuin was.
Ik was altijd buiten op het speelplaatsje. Met mijn fietsje of op mijn rolschaatsen.
Van die blauwe met geel. Daar was ik zo blij mee.
Het speelplaatsje was mijn tuin.
En het huis waar we woonden was heel klein.

Ik vond het daar fijn.
Nu slapen jij. Jaja, tuurlijk ben jij wel blij met een tuin. Ik ook hoor.
Nee Wodan is allang dood.
Trusten, poppetje.'

Samen spelen, samen delen.

2011-05-25T22:43:00.000+02:00

Mijn allerlaatste column voor Kinderen is inmiddels gepubliceerd.
Voor jullie nog even de een-na-laatste.

Terwijl ik midden in een haastig ochtendgebeuren zat en zenuwachtig voor mijn kledingkast heen en weer drentelde, hoorde ik beneden veel geschater en gegiechel.
Nu is dat natuurlijk heel normaal in een huishouden met kinderen, maar met vlagen kan ik daar plots enorm van genieten. Niet zelden sluip ik dan even naar de betreffende ruimte waar het lawaai vandaan komt en kijk dan om het hoekje van de deur om het tafereel te bekijken.
Dat broer en zus zoveel lol met elkaar kunnen hebben, dat vind ik iets machtigs moois.
Kijk, ik ben zelf enig kind. Ja, triest hè. Heel zielig.
Toen ik jong…nee, toen ik klein was, heb ik dat helemaal niet als iets vervelends ervaren. Ik was goddank geen verwende blaag.
Als kind van gescheiden ouders kreeg ik zéker niet alles wat mijn hartje begeerde, dus groeide ik op met een aardig besef van de waarden van dingen.
Als ik me verveelde, dan liep ik naar de andere kant van de straat om daar met mijn 2 nichtjes te spelen, die destijds voor mij de zusjesrol invulden.
Als ik geen zin had om te spelen, bleef ik lekker thuis en werd door niemand gestoord.
Eigenlijk helemaal prima.
Ik hoefde niks te delen, maar nu ik ouder word, besef ik me, ik kán ook niks delen.
Tuurlijk heb ik vriendinnen, een man en de rest van mijn sociale contacten, maar echte jeugdherinneringen over het gezinsleven en hoe ik dat beleefd heb, heb ik alléén ervaren en niet gedeeld met een broertje of zusje.
Toen ik jaren geleden zag hoe mijn moeder en haar 3 broers een nóg hechtere band kregen rond het ziekbed van mijn oma, sloeg dat besef opeens keihard toe.
Als één van mijn ouders straks, hopelijk pas over vele jaren, ziek wordt, verzorging nodig heeft en uiteindelijk overlijdt, is er niemand met wie ik dat leed kan dragen zoals je dat kunt met een broer of een zus.
Dan sta ik er alleen voor.
Natuurlijk ben ik een sterke vrouw en heb ik voldoende lieve mensen om me heen, maar toch ben ik dan een beetje jaloers op mensen die dat wel hebben.
En uiteraard zijn er genoeg die het bloed van haar perfecte zus of zijn irritante broer wel kunnen drinken, maar tóch, een bloedband is iets heel speciaals en voor mij helaas volledig onbekend.
Niet zo heel raar dus dat ik vol verwondering en plezier kan kijken naar de interactie tussen mijn kinderen.
Het is niet altijd lol wat de klok slaat en ongetwijfeld zal het gebeuren dat Olivia haar broer de ogen uit wil krabben omdat hij haar pest met haar prille verliefdheden of dat Tijl zijn zus een rotschop wil verkopen omdat ze hem stoort tijdens een computerspelletje.
Maar er komt een moment dat ze zich, net als ik, realiseren hoe waardevol het is om sámen op te mogen groeien.
En ik? Ik vraag volgend jaar wéér een broertje aan Sinterklaas….

Is het eigenlijk 'Teetris' of 'Tètris'? Doet er ook niet toe. Nu begint mijn tekst:

2011-05-23T22:58:00.000+02:00

Elke week als ik de Grote Boodschappen doe -niet te verwarren met EEN Grote Boodschap, want die uitdrukking gebruik ik nooit, ik zeg gewoon 'poepen'- vraag ik me af of ik eens een stukje moet schrijven over het inruimen van het boodschappenkrat.
Dat leek me namelijk bijzonder boeiend.
Want ik ga boodschaptechnisch heel strategisch te werk.
Nadat ik die kar heb volgestouwd met zo'n 100 euro aan boodschappen, kom ik bij de kassa en begin ik al een beetje zenuwachtig te worden.
Het volzetten van de loopband luistert namelijk heel erg nauw.
Wil ik dat krat enigszins slim vullen en de alle ruimte optimaal benutten dan moet ik bij de loopband al zeer strategisch te werk gaan.
De pakken melk, Optimel en de flessen frisdrank als eerste.
Daarna het pak Special K en de Cracottes.
Dan al het vlees en zwaardere pot -en fruitwerk.
Heel efficiënt pak ik dit aan. Heel efficiënt.
Maar dán! Begint het kassameisje te bliepen en de band te lopen en wiebel ik nerveus heen en weer tussen de naar beneden schuivende boodschappen en de loopband.
De race tegen de klok is begonnen.
Links gooi ik nog wat zakken appels, chips en wc-papier op de band, pleur dat 'volgende klant bordje' erachter en rechts begin ik in te pakken.
Als een manische tetris ik alles naast en op elkaar en oh oh, wat past het allemaal mooi.
Kijk hoe het pakje Conimex perfect tussen de Evergreen en de Coolbest past!
De spaghetti staat fier naast de rijst en de zak Senseopads omarmt het potje appelmoes.
Gebroederlijk. Hand in hand, kameraden.
Ik zie de bewonderende blikken van de klanten achter mij en ook de cassière is flabbergasted.
Ze fluisteren tegen elkaar: 'Dit zie je niet vaak. Die perfectie! Die trefzekerheid!'
Ik weet zeker dat ze dat zeggen.
De twee kuipjes smeerkaas sluiten naadloos aan op het dekseltje van de filet americain, de Wieger Ketellapper lijkt gemaakt te zijn om op de eieren te lig....
Eieren? Die moeten niet onderop!
Ja. En dan is het bekeken. Mijn ogen schieten naar de loopband, die is bijna leeg, m'n Bonuskaart ligt nog op dat plastic schapje boven de kassa en ik heb óók nog niet mijn pinpas bij de hand.
De gebliepte boodschappen schuiven op en over elkaar heen. Chaos! Massahysterie!
Er rest nu niks anders dan ongecontroleerd gegraai naar zakjes sla en broodjes.
Die moet ik koste wat het kost in veiligheid brengen!
Er volgt gesmijt en gegooi en geprop. Het halfje maanzaad neemt vreemde vormen aan onder het gewicht van 7 Jonagolds. Barbabenno is er niks bij.
Nergens is nog mijn kordate effiency van zojuist te vinden.
Ik ritsrats mijn pinpas door het apparaat, antwoord gedecideerd 'Nee. Nee. Ja. Hetzelfde' op de vragen van de cassière (Wilt u Eftelingzegels? Spaart u koopzegels? Wilt u het bonnetje? Een prettige dag verder!) en duw de volle niet te hanteren kar als een beschonken bestuurder richting de uitgang.
Het begon zo mooi. Maar het eindigt immer in mismaakte broden en kapotte eieren.
Een boodschappendeceptie. Elke week weer.
Neen. Ik moet er maar geen stukje over schrijven.
Dat zou zo'n logje zonder fatsoenlijk eind worden. Zonder degelijke verhaallijn zelfs.

Goh. De aarde is niet vergaan hè, zaterdag.
Gelukkig maar.

De Ongekroonde Keukenkoningin

2011-05-17T23:01:00.000+02:00

Op dit moment zit ik aan de keukentafel met links van mij het aanrecht waar een kleine doch zeer schadelijke bom ontploft is.
Ik bak namelijk cakejes. Negenendertig om precies te zijn.
Olivia was jarig, dat weet u wellicht nog wel, en net toen ik het zweet van het kinderfeestje van me had afgeveegd en tot rust was gekomen in de meivakantie, realiseerde ik me dat ik nog één klein dingetje vergeten was; het Trakteren Op School.
Ohja.
Vorig jaar ging ik mezelf te buiten om cake in frietjesvorm te snijden en die dan in een frietbakje te serveren. Héél leuk. Héél creatief.
Dit jaar zou ik minder moeite nemen dacht ik.
Maar hoe het gebeurd is, geen idee, maar ik zit toch opeens met bakken beslag, rood glazuur, witte stippen, dropveters en meer van die shit te kloten.
Never mind. Alles voor het kind.
Nu ben ik niet zo'n keukenprinsesje hè. Neen.
Niet zo'n bakker. En niet zo'n koker ook nie.
Daar wordt nog wel eens een grapje over gemaakt. Zo van, haha, die Susy. Die kan niet koken.
Oh, je magnetron piept. Ben je aan het koken? Ha. Ha.
Ik kan niet plannen, zet een cake in de oven en verlaat dan het huis.
Bij gebrek aan paneermeel verkruimel ik geen beschuit, want dat heb ik niet, maar Wasa Sesamkrackers.
En ik roerbak óók nog wel eens kant-en-klare bami. Vindt men ook grappig. En een beetje sneu.
Ik vind het net echt.
Maar hee. Af en toe wat verse groenten uit een potje en zo krijgt iedereen tóch zijn vitamientjes binnen hè.
Mensen die goed kunnen koken intimideren mij een beetje.
Vriendinnen kunnen nog wel eens in nét geen geuren en kleuren vertellen over overheerlijke gerechten met voor mij mysterieuze ingrediënten en dan hang ik aan hun lippen.
Ik vind mezelf al een hele pief (pief?) als ik afwijk van het pakje Knorr en een gedurfd snufje zeezout aan het geheel toevoeg. Woewie!
Net als die Masterchefprogramma's. Die hebben een shock-and-aw-effect op mij.
Vorig jáár! Dat meiske van 18 dat won. Ik was verbijsterd!
Toen ik 18 was wist ik alleen hoe je ~~jongens~~ een bord spaghetti moest opwarmen in de magnetron, maar meer ook niet.
What can I say. Ik heb het niet van huis uit meegekregen.
Mijn moeder, een volbloed Indonesische, zat achterin de klas bij de Indonesische kookles.
'Wat doe jij hier?', vroeg de kookjuf streng en mijn moeder dook weg achter de hoogblonde dame die voor haar zat.
Mijn moeder heeft het dus ook niet van huis uit meegekregen.
Raar. Want de overdadige maaltijden van mijn oma, waarvoor ze 3 dagen in de keuken stond en ze de gado-gado achter haar oren had zitten, staan me nog helder voor de geest.
Eitherway. Het is 22.20 uur en ik sta al 2,5 uur in de keuken.
Ik bak paddenstoelencakejes. Ik ben de ongekroonde keukenkoningin. Ik zweer.
Ik zie eruit alsof ik oorlog heb gevoerd en er een bermbom in mijn gezicht ontploft is en er een verdwaalde scherf in mijn pols terecht is gekomen; met een slagaderlijke bloeding tot gevolg.
Maakt niet uit.
Anders zit ik ook maar wat op de bank.

En morgen eten we gewoon weer *kijkt in vrij lege koelkast* ...soep uit blik en een komkommer.

El cielo es el límite

2011-05-13T22:54:00.000+02:00

Vanmiddag was ik 2 uurtjes op vakantie.
Hip strandtentje, de mannen van de Buena Vista Social Club zaten in een hoekje zachtjes te spelen en er werd verse watermeloen geserveerd.
Heel relaxed.
Mijn kinderen maakten levensgevaarlijke sprongen over strandbanken, trokken de trendy witte vliegengordijnen van het plafond, aten zand en trapten met hun blote voeten in stekelplanten.
Heel relaxed. Zoals ik al zei. Ja nee, maar echt.
En zo ziet het er uit zonder geluid.

Maar morgen gaat de vakantie zelf even op vakantie, als ik de weerlui mag geloven.
Overigens zag ik vandaag Peter Timofeef.
Ik moet daar nog steeds aan wennen. Dat hij geen snor meer heeft.
Ik wéét het niet. Peter Timofeef zonder snor is als....*zoekt een enorm grappige vergelijking*...als als als *faalt jammerlijk*.
God. Wisten jullie dat er in een pakje Honig aspergesoep maar een half procent asperge zit?
Dat komt neer op, en ik heb het echt persoonlijk uitgerekend hoor, jaja, dat komt neer op dríe centimeter asperge in een pan van anderhalve liter soep.
Tis wat hè. Godsgeklaagd. Echt waar.
En nu niet allemaal gaan lopen roepen dat je 'ook geen pákjes soep moet gebruiken, maar het zélf moet maken', want dat weet ik heus wel. En dat doe ik ook altijd hoor.
Ik probeer enkel dit stukje wat op te leuken met een interessant feitje dat ik net op Nu.nl las.
Waarom geen idee.
Want de foto's zijn best leuk. Als je van baggerkwaliteit houdt.
Ik had ook kunnen kiezen voor dat verhaal van die meneer met dat getransplanteerde gezicht, maar da's een beetje jakkie.
Nou goed. Wat zit ik nog hier?
Ik ga mijn zweterige sportschoollijf op den bank neervlijen en me voor het eerst wagen aan een handje Patatje Joppie-chips.
Yes people, you read it good. Patatje Joppie-chips.
Ik bedoel maar. The sky is the limit.

'What's another year.'

2011-05-10T23:00:00.000+02:00

(Vanochtend schalde Johnny Logan's What's another year uit onze Radio 2-werkradio.
Die zijn namelijk hélemaal into het songfestival. Leuk. Zo word je nog eens ge..eh-trakteerd op Frizzle Sizzle....)

Met een blik op de kalender realiseerde ik me plotseling dat Mijn Grote Verre Enorm Spannende Solo Reis bijna een jaar geleden is.
Veertien mei 2010.
Het lijkt alweer zó lang geleden en zo ver weg.
Nu is een jaar ook best lang en Indonesië ook best ver weg, dus dat gevoel klopt wel een beetje.
Ik kan me soms bijna niet voorstellen dat ik het werkelijk gedaan en meegemaakt heb.
Ik baal er wel een beetje van dat zo'n ervaring binnen een jaar in een vage herinnering verandert.
Een mooie herinnering, dat wel.
Die ik graag bij tijd en wijle eens nalees.
En ook navertel. Al was het maar om de reactie van -meestal een moeder- te peilen.
Zo hing ik laatst aan een denkbeeldig schavot toen ik vertelde alleen op reis te zijn geweest.
'Hoe bedoel je alleen?' Nou, alleen alleen.
En ik zag haar denken: Ontaard! Brandstapel! Jeanne d'Arc!
Hahaha! En: tsssss.

Nu mijn oud-collega Debbie haar baan heeft opgezegd en in juni voor een half jaar naar Donesië* vertrekt, hunker ik stiekem enorm terug naar die luttele 10 dagen.
Nou. Niet echt stiekem. Want ik roep nogal luid elke keer dat ik haar spreek DAT IK ZÓ ONTZETTEND JALOERS BEN!
En ik mail haar in capslock.
Ze gaat daar aan het werk voor haar eigen stagebureautje dat weer nauw verbonden is met Stichting Lombok Care dat dan weer geweldige nuttige projecten opzet, zoals het opknappen van bouwvallige weeshuizen en dergelijke.
Dus niet alleen is ze dadelijk daar in dat prachtige land; ze is óók nog eens enorm zínvol bezig!
Daar bij al die vriendelijke mensen, de prachtige natuur en heerlijke geuren.
De trut.
Oh! Maar zinvol ben ik natuurlijk ook.
Van grote betekenis voor familie, vrienden en de afname van Martini Bianco in de lokale bar-dancing, maar da's tóch anders hè.
Maar goed.
Ik ga nog wel eens terug. Binnenkort. Of over een hele tijd. Alleen. Of niet alleen.

Tot die tijd geniet ik nog na.

Want zo'n herinnering is wel lekker lang houdbaar.

Wie de schoen past...

2011-05-04T23:10:00.000+02:00

Hoewel ik regelmatig schrijf en veel lees, ontbreekt het mij soms inene aan parate woordenkennis.
Ik heb dat voornamelijk met het gebruik van de juiste werkwoorden.
Dan wil ik iets zeggen, misschien iets nét te interessants en dan stok ik gewoon ergens aan het einde van de zin, omdat ik het juiste werkwoord niet meer weet.
Zo wilde ik laatst zeggen: 'Toch kan ik me niet aan de.'
Dat zei ik dus ook maar dat is geen zin.
Ik kan me niet aan de. Ik kan me niet aan de. Gedachte onttrekken?
Ja, dat is het.
Maar dan zeg ik maar gewoon niets. Liever dat dan me verkeerd uitdrukken.
Toen ik een tijdje terug in een sollicitatiegesprek zat en de meneer informeerde naar mijn schrijfwerk en aanverwante zaken, wilde ik daar even heel blasé over gaan oreren maar liep vast toen ik wilde zeggen: 'Nouhou, dat klinkt me als....'
Als wat? Goud? Water? Engeltjes?
Muziek. Dat weet ik inmiddels.

Misschien ben ik niet het type om spreekwoorden te gebruiken maar soms komt de zeventigerjarenhuisvrouw opeens in me naar boven borrelen en wil ik heel graag zeggen: Nou en toen waren de rapen gaar!
Omdat ik eigenlijk niet zo goed weet wat rapen zijn en het ook nog klinkt als een werkwoord weet ik dan niet of de garen raap zijn of de gapen raar.
Ook met de kers of de aarbei op de slagroom. Of op de taart? Of de slagroom op de taart?
Dan raak ik weer in de war met het neusje op de zalm, al die etenswaren vliegen me tenslotte om de oren, maar dan heb je weer een hele andere betekenis aan het handje.
Zelfstandig naamwoorden zijn niet zo problematisch.
Ik weet dat een tafel een tafel is, een paardensportwinkel een paardensportwinkel en na heel lang nadenken dat een beautycase een beautycase is.
Het énige voorwerp dat ik niet kan benoemen is een plantenspuit.
Dat komt waarschijnlijk omdat zijn uiterlijk totaal niet verraadt hoe het zou kunnen heten.
Ik zie plastic, ik zie water, ik denk nat.
Ik zie het in de handen van de kapper en in die van de kinderen.
Maar ik zie het nooit in de handen van iemand die ermee naar een plant loopt en daar vervolgens dan wild op begint te spuiten.
Als ik het ding wil benoemen, maak ik een trekkeroverhalendevingerbeweging en zeg 'Dat waterding. Weet je wel. Pshh-pshh.'

Vreemd (of irritant) genoeg heb ik er geen problemen mee op momenten dat het niet noodzakelijk (of gewenst) is.
Zo stond ik laatst in een verhit gesprek met onze lokale Blokhakmeneer.
Ik had laarsproblemen die niet opgelost konden worden maar ik liet me niet zomaar wegsturen.
De meneer begon een ingewikkeld verhaal over hakken en hoe moeilijk dat allemaal was en voor ik het wist leunde ik fronsend naar hem toe en zei: 'Hee. Je gaat me toch geen hak zetten, hè?'
Om vervolgens verontschuldigend te ginnegappen en naar de overige 4 klanten te kijken die, heel raar, stug voor zich uitkeken.
Meneer ginnegapte niet mee en ging onverstoorbaar verder over de moeilijke herstelwerkzaamheden en dat hij dat niet zelf kon en, wóp, daar was ik weer: 'Nee, je moet wel bij je leest blijven! Schoenmakertjee!'
Inmiddels hinnikte ik al wat harder, vond mezelf bijzonder komisch en dat was het misschien ook geweest als het daarbij gestopt was.
Hij keek me even zwijgend aan en hervatte zijn verhaal.
Dat het nog maar een kwestie van tijd was dat mijn hak er zou afvallen.
Ik onderbrak hem gierend, zei dat ik natuurlijk níet naast mijn schoenen wilde gaan lopen en sloeg van gekkigheid met mijn hand op de balie.
Dat was het moment dat de hele Blokhak stil viel, ik het inmiddels uitgestoken oranje tasje met mijn laarzen erin aanpakte en schoorvoetend (....) het pand verliet.
Ik heb nog altijd geen idee waar de schoen nou precies wringde.
Wrong.

Moraal van het verha-
en toen viel mijn internet eruit, typte ik dit héle stukje gewoon nog eens, vloekend en tierend, terwijl de moed me in de....juist.

Significant beter

2011-05-02T20:35:00.000+02:00

Oh hemel.

Ik loop achter.

Want het was Koninginnedag en heerlijk zonnig en Kate had pronte tietjes en Pippa is een grappige naam en Obama deed een stand-up comedian na en Osama deed net of ie dood was en nou, voor je het weet ben je weer een week verder he.

Met het jaarlijkse Koninginnedagfietsversieren op het schoolplein won Tijl de eerste prijs in de categorie Peuters, maar ik durf te zweren dat het was omdat ie het 'rondje fietsen en je fiets showen' niet helemaal begreep en al lang voordat er ook maar 1 ander kindje van start was gegaan al 80 rondjes the size of a voetbalveld had afgelegd op z'n doortrappende driewieler.

Doorzettingsvermogen wordt beloond.

Tijdens het 87e rondje tussen alle kinderfietschaos besloot ie opeens dat hij geen zin meer had, draaide zich acuut om, liet talloze voetjes-tussen-spaken achter zich en spookfietste terug naar het schoolplein, om daar een plakkerig stuk cake te eten die was gesneden terwijl het plastic er nog omheen zat, waardoor je bij elk plakje cake ook een reepje verpakking erbij kreeg.

Lois won de eerste prijs in de groep 1-2 categorie, Oliva de tweede, maar uiteindelijk bleek dat zélfs de toevallig voorbijfietsende buurtbewoner een prijs had gewonnen, dus héél streng is de jury niet geweest.

Iedereen blij dus.

Nou en verder?

Vandaag viel de nieuwe Kinderen op de mat met (mat met mat met mat met) daarin mijn laatste column voor Kinderen.

Moving on naar Kek Mama dus want binnen afzienbare tijd (Afzienbare tijd. Dat moet je altijd zeggen met het accent op 'áf', vind ik, net zoals 'síg-nificant beter'.) gaat dat lawaaige sujet genaamd Tijl naar school.

Naar schóól!

Daar ga ik nu nog even niet hysterisch over doen, dat komt wel, maak je geen zorgen.

Nu had ik eigenlijk nog allemaal kleurrijke foto's.

Eens kijken of ik de zin nog kan vinden om ze hier neer te zetten.

En volgende keer weer een uiterst boeiend stukje over dat ik nooit weet dat een plantenspuit een plantenspuit heet.

Ik kan zelf al niet wachten...

Overigens won ik €7,50 in de Staatsloterij.

Dat is...ehm....ongeveer 0,125 cent per jaar en dus óngeveer 0,0104666666666666666667 eenheden per maand. Voor de rest van mijn leven.

Leuk.

When my baby smiles at me, I go to Rio

2011-04-27T20:38:00.002+02:00

Gisteren was Olivia écht echt jarig.

Maar na 3 dagen feest gelijk een Turkse bruiloft, bleef er gisteren niet meer over dan zij en ik, de nog hangende slingers en een flink stuk slagroomprogrestaart.

(ik weet ook niet wat het is, maar het is lekker. Ik vroeg nog aan de bakker, waarom heet dat zo, maar het antwoord ben ik alweer vergeten.)

Toch was het haar dag en zei ik voor de verandering eens overal ja op.

Ja, ze mocht die schoenen die totaal niet matchten bij dat jurkje aan.

Ja, ze mocht om kwart over negen 's ochtends al snoep. Tuurlijk.

Ja, we gingen naar dat malle speeltuintje hier om de hoek en zéker, ik ging ook mee op dat dolle draaiding waar ik na 2 rondjes al kotsend van in het met madeliefjes gevulde gras viel.

Daarna gingen we naar de stad, aten bij Iben een ijsje en toen ik vroeg wat ze wilde lunchen, was haar antwoord 'een frietje in de stad', waar ik natuurlijk ja op zei.

Daarna gingen we naar de film.

Gisteren was het nog zomer, dus met de autoramen open en de radio hard aan reden we naar de bioscoop.

Ik mijmerde wat voor me uit, zij keek uit het raam en vroeg me: 'Wil jij dat?'

Ik zette de radio zachter en vroeg: 'Wat wil ik, schat?'

'Elke maand tienduizend euro.'

Nou. Mama is niet vies van een paar pegels dus: 'Ja, nou, dat wil ik wel ja.'

'Dan heb je nog vier dagen.'

Ik denk dat het een teken is. Morgen een lot kopen. Uitroepteken!

Toen luisterden we weer naar de radio en zongen we samen mee met Adèle.

'Mama? Als je geen nek hebt, kun je je hoofd niet draaien, want je nek gebruik je om je nek te draaien.'

Geen speld tussen te krijgen. Ik ben dan ook heel erg dankbaar dat ik en de meeste mensen geboren zijn met een nek.

Behalve die arme knaapjes van South Park dan.

Maar die hebben dan vast ook nooit keelpijn.

Maar Kenny gaat tóch altijd dood.

Goed.

Toen waren we bij de bioscoop en was het tijd om onze 3D-brilletjes op te zetten en naar Rio te kijken.

Nou. Die was me toch leuk.

Nu was dit pas mijn derde 3D-film, en ik vind het machtig mooi dus ik grijp nog -zo blij- als een kind, naar de voor mijn ogen langszwevende vogeltjes en vuurvliegjes.

Aanradertje.

De vorige die ik zag, uiteraard ook weer een kinderfilm, was Rapunzel.

Die hebben we nu op dvd en ga ik morgen verstoppen, want Tijl wil a) net zo'n jurk als Rapunzel en b) net zulke lange haren als Rapunzel.

Cars moet er in. Even wat mannelijks. En dan zal ik die teennagellak er ook maar eens bij 'm afhalen.

De dag werd afgesloten met een inpandig logeerpartijtje; Tijl bleef bij Olivia logeren.

Dat was feest. En ze kletsten heus niet zo heel lang.

Fijne dag.

En we doen net of het vandaag niet bijna de hele dag regende.

Dat leek gewoon zo.

Dat heb je met die 3D-brilletjes. Nét echt.

Zes

2011-04-23T20:44:00.000+02:00

Pôôôh! Kan geen boeh of bah meer zeggen.

Goddánk dat ik het nog kan typen, hè?

Ik heb me twee dagen de benen uit het lijf gerend, met als hoogtepunt natuurlijk Olivia's verjaarspartijtje.

Overigens. Als iemand een paar benen ziet liggen, met rode teennagels aan de voeten, een rond litteken onderaan het rechterbeen -ooit verbrand aan een hete knalpijp- en een moedervlek aan de achterkant van het linkerbeen; dat zijn die van mij.

Ik heb ze nu even niet nodig want ik lig met mijn romp op de bank, maar op de lange duur zou het natuurlijk wel handig zijn ze weer terug te hebben.

Goed. Dus.

Wát een prachtig weer! Een verjaardagsfeestje in april waar 7 kinderen in badkleding in en uit het huis rennen, nou, da's heerlijk.

Vooral als ze erúit rennen...ghehe.

In alle vroegte schuimde ik door de buurt met 2 kleuren krijtjes, maakte voetafdrukken en stampte door buxushaagjes om 20 envelopjes aan tuinhekjes en in bomen te hangen.

Die middag werden er daar trouwens 19 van teruggevonden.

Eén was ontvreemd.

Door de opa van Steef die dacht: 'Hee, wat een leuk kaartje! Post voor Steef! Die nemen we mee naar binnen.'

En zo zat Team 2 (het winnende team) zonder vraag 1. Haha!

Goed. Er waren cadeautjes, tompoucen, 60 waterballonnen die ik eigenhandig vulde met water en daarmee zonder dat iemand het zag mijn eigen Miss Wet T-Shirt-verkiezing in de keuken organiseerde.

Ik won.

Er was chips, ijs, friet, gegil, gelach en uiteindelijk een (bijna) zesjarige dochter die me moe maar voldaan vertelde dat ze de leukste dag van haar leven had gehad.

What more can I say?

Niks hè? Dan is alles gezegd.

Ohja. Dat ik 2 uur bezig ben geweest om een beetje een flitsend overzicht van de verjaardagsfoto's te maken, van zo'n tacky slideshow naar een 'hiermoetjevoorbetalen-filmpje' om uiteindelijk uit te komen bij good ol' Windows Movie Maker, -zucht- dus daar moeten jullie dan echt even naar kijken hè?

Ja?

Okay.

Nails with heads

2011-04-21T20:46:00.003+02:00

Zoals ik van mezelf gewend ben, heb ik anderhalve week fluitend de andere kant opgekeken inzake het in het vorige stukje genoemde verjaarsfeestje.

Dat morgen plaats gaat vinden.

Waarvoor ik nog niks in huis heb.

En ook nog geen speurtocht heb bedacht.

Maar het krijgt al wat vorm, in mijn hoofd (dank u Sanneke-San), dus dat komt goed.

En níks heerlijkers dan onder druk te moeten werken.

Ik kon er ook niks aan doen! Echt niet!

De deurbel was gegaan en ik deed open en daar stond plots de zomer voor de deur.

Kom binnen, kom binnen, riep ik uiteraard enthousiast en dat deed ze. Hij. Ze. Hij. Ze.

Ze liep naar de achtertuin en zeeg daar neer.

Ik ging er naast zitten en bakte mezelf zodanig bruin dat ik nu een topje aan heb zonder een topje aan te hebben, als u begrijpt wat ik bedoel.

Tussendoor sprong ik nog even op om met 75 kleuters naar een kinderboerderij te gaan.

Nee, niets is mij te gek.

En het was ook heel leuk. Vooral het moment toen Tijl de kwetsbare nekwervels een pasgeboren kuikentje dreigde te breken door er nogal ferm aan te trekken.

Maar behalve dat uitstapje werd er weinig meer gedaan dan het buitenbadje vullen en puffend tegen de zomer kletsen. Over hoe vroeg ze was, maar zo welkom en ook wel heel warm, maar of ze alsjeblieft nooit meer weg wilde gaan.

Vanavond spijkers met koppentijd.

Slingers, ballonnen, de hele rembem.

En morgenochtend loop ik als het gekke dorpsvrouwtje gebukt door de buurt.

Om voetafdrukken van beren, zwijnen en poesjes op de stoep te krijten en envelopjes in tuinen te verstoppen.

Jaja. En ik maar zo naïef zijn om na de bevalling te denken dat ik het zwaarste werk wel achter de rug had.

Tsss.

Brainwave.

WATERBALLONNEN!

De Jaarlijks Terugkerende Paniekgolf

2011-04-16T20:47:00.003+02:00

Aaah!

Paniek! Vrijdag! Feestje!

Schooltraktatie bedenken, dierenspeurtocht uitzetten, taart bestellen, cadeautjes inpakken, schmink regelen, papieren tafelkleed jatten bij de Chinees, uitdeelzakjes samenstellen, vogelspin lenen, spijkers verwerken in het avondeten in verband met spijkerpoepen, creativiteitsbron aanboren, hoge verwachtingen de kop indrukken, yadayadayada.

Olivia is bijna jarig ja.

Bijna zes!

*Dit geweldige jurkje komt overigens van Kiddokek.

Olivia voelt zich er niet alleen heel Aziatisch van, dat ze natuurlijk ook is; het staat ook nog hartstikke leuk!

Dank je wel, Nieke!

Read with speed

2011-04-12T20:49:00.003+02:00

Ooooh, híer zijn jullie!

Jezus, ik zocht me rot joh.

Goed. Nu we er toch zijn, daar gaan we.

High speeeeeeeeed! [zwengelzwengel]

We gingen naar de tandarts, niemand had gaatjes, mama ook niet, maar mama heeft nog nooit een gaatje gehad, in haar tanden tenminste, Tijl kreeg een nieuw bed, dat vond ie stoer, Olivia kreeg een bureautje, daar legt ze haar kleren op, Nicole kwam op bezoek, we zaten in de tuin, Olivia speelde met Puck, Tijl hing aan een rek, ik zag een moderne Ken, met eyeliner, ik werkte, ik fietste met Olivia naar de stad en weer terug, Olivia at een ijsje, ik ging naar Gooische Vrouwen ('dus jij bent die snol die hem zo nodig moest pijpen in de poppenhoek.' Filmquote hè mensen, zo'n taal sla ik normaal niet aan.), ik dronk teveel pilskes, had een kater, ik werkte weer, ik dacht na over een aanstaand kinderfeestje en ben daar nog niet uit, ik kocht een LalaLoopsy (google dat maar) en een goochelbox, ik moet nog Bubblicious kopen, nasi maken, een column schrijven, de afwasmachine leeghalen en de kruidenkaas light terug in de koelkast zetten.

Foto's.

Zo. Zijn we weer bijgekletst hè.

Was gezellig! Moeten we vaker doen.

Je haar zit leuk trouwens, en zijn dat nieuwe laarzen?

Zeg, en hoe is het met....[fade out]

April Fools

2011-04-03T20:51:00.001+02:00

Niemand de deur uit! Iemand heeft het weer van gisteren gestolen!

The bastards.

Ik keek vanmiddag wat mismoedig naar de tuin waar ik gisteren nog blootsvoets in een rokje in rondslenterde en een rood verbrandde kop en dito decolleté scoorde, maar die er nu nat en modderig bij lag. De tuin. Niet het decolleté.

Doet er niet toe. Gisteren was fijn. Zonnen in de tuin en kinderen in blote benen en armpjes.

En een jongetje met een ballenkop.

'Hij kan zomaar vallen!'

Oh! En het was natuurlijk 1 april hè.

Nou nou. De grappen waren niet van de lucht hoor.

Ik heb parkieten en krokodillen in de gang gehad, kikkers op mijn schouder en als knaller een scheet in mijn haar.

(Die kwam van Tijl. Olivia: 'Dat kán niet! Een scheet kun je niet zien!'

Nee. Alsof die krokodil reëel was.)

Tijl kreeg pas 's avonds de smaak te pakken en riep gisteren in de auto wederom dat er een scheet in mijn haar zat.

Waarna hij tegen Olivia fluisterde 'wat moet ik dan ook alweer zeggen?'

'Eén april, Tijl! Maar het is nu twee apriiiiil. Hââh.' Geirriteerde zucht om zóveel domheid.

Helaas knul. Grapjesdag was yesterday. Het leven ís nou eenmaal geen grapje, hè hè hè?

Ja, nou. Voor Tijl eigenlijk wel. Zingen, schallen, performen, hij showpikt zich door de dag heen.

Hij danst en tettert door de stad, hoofdschuddende en glimlachende mensen achter zich latend.

En zelfs de hoeders van de wet, kijken minzaam als hij fout parkeert.

(Oh god, citeerde ik nu werkelijk Clouseau? Radio2 is killing me, man! Killing me!)

Ik zie een musicalcarrière voor Tijl gloren aan de horizon. Ja echt.

En omdat het voor een man heel belangrijk is zijn feminine kant te ontplooien, deed ik gisteren dan ook niet moeilijk toen Tijl net als zijn zus vroeg om dit:

Een ijsje?

Neehee. Even inzoomen dan.

Meisjesteentjes heeft ie nu. Vindt ie leuk.

En ondertussen ben ik blij dat het sandaaltjesweer nog even op zich laat wachten.

En terwijl ik net foto's aan het uitzoeken was, ontdekte ik tussen de afbeeldingen 28 foto's die Tijl vandaag van zichzelf maakte. Lekker in z'n eentje lopen kloten met de webcam. De paljas.

À la dan. Ik trek het nog even door de MovieMaker.

Van hondenpoep tot Bubblicious; met mij kun je alle kanten op

2011-03-29T20:53:00.003+02:00

Eigenlijk zit ik boordevol doldwaze verhalen over mijn nieuwe werk.

Ja. Maar je zult het niet geloven; ik ben met vlagen ook wel eens discreet, dus kan ik helaas niet zomaar alles met jullie delen. Privacy, respect en meer van zulks.

Ik kan wél vertellen dat ik op een Radio 2 afdeling zit.

'De muziek zegt alles.'

Waar ik, als 3FM-meisje, natuurlijk op werkdag één al iets over mompelde en op dag 3 luidkeels meedeelde dat het zómaar zou kunnen dat de radio binnenkort, en hierna liet ik een dreigende stilte vallen, op een andere zender zou staan.

'Ja maar', sputterde een collega, 'dat is zo drúk!'

'Ja maar', zei ik, 'daar hóu ik van!'

'Ja', zei de collega weer, 'dat heb ik al in de gaten.'

Dag 3 en mijn karakter lag al open en bloot op tafel.

Wat kan ik zeggen. Ik kan mezelf niet verloochenen! Het kán niet! Het gáát niet!

Maar kom óp mensen! Frits Spits?! Friets Spiets?! Preciets!

En vandaag gooide ik drie keer drie pijltjes in het dartbord dat op een archiefkast op mijn afdeling hangt.

Gewoon. Omdat men dat daar wel eens doet. Darten.

En nee. Niks geen onehundredandeighty nee.

Vier. Geloof ik. Het hoofd van Adri niet meegeteld.

Nah gut.

Ik heb een nieuwe foto-app. Die spaar ik. Foto-apps.

Ik kan er maar niet genoeg van krijgen.

En dus nu hebben jullie pech.

Want ik heb wel élf foto's die ik door mijn nieuwe app getrokken heb.

Jaha! Jahahaha.

Daar gaan we!

Hier hebben we Tijl. En hier loopt hij van school naar huis.

Met mij uiteraard. En hier zegt ie vast iets vriendelijks in de trant van: 'Doorlopuuuuuh!'

En als dat niet werkt, doet ie de hokeypokey.

Maar daar kijkt niemand nog van op.

Ja, god. En dan kom je hondenkak tegen.

Gewoon, óp de stoep! Heel retro.

Bèèèh, zegt Tijl.

En ondertussen kijk ik om me heen welke ~~hond ik een dynamietstaaf in zij...~~

buurtbewoner ik hier vriendelijk doch streng op kan aanspreken.

Ik bedoel, mensen toch. Die guitige rode zakjes zijn niet om je hondenriem mee te versieren, hè.

Tjongejonge.

Samen met handlanger Jules.

Tijl lanceert net een bel die dit keer eens niet uit zijn neus komt,

Jules slikt ondertussen wat naar binnen gegoten bellenblaas weg.

Dit pronkstuk kreeg Olivia van haar vriendinnetje Kiki.

En...het brengt geluk, beste lezers! Jazeker. Dat zegt Olivia.

Het geeft ook nogal licht. Blauw, rood, blauw, rood.

Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat ze 's avonds als ze in bed ligt stiekem een ambulance haar slaapkamer heeft binnengereden.

Oma kocht deze schoenen voor haar kleindochter en zei:

'Walk this way.'

Je zou niet zeggen dat het van die bizarre Geox-schoenen zijn die volgens de reclame

als een stoomstrijkijzer aan de onderkant lucht uitademen.

Amazing huh?

Schoolgirl sweetie with a classy kinda sassy.

Laat je tanden zien, krijgt opeens een héél andere betekenis.

Jurkje: HEMA.

En ik kocht gewoon maatje 134. Nah.

*spert ogen open, kijkt op kalender en ziet dat het minder dan een maand is tot Olivia zes jaar wordt. Feestje. Taart. Cadeau! Wat? Gorgel.*

Ja, daarover even hè.

Oh wacht.

Anders heb ik bij de volgende foto geen tekst.

Ja, daarover even hè.

Ze is dus bijna jarig en wil een konijn. 'Echt zó graag, mama!'

Maar djiezus, een konijn! Met een hok. En strospul. En oren. Wat móeten we daarmee?!

On the other hand; ze wil ook echt zó graag een pakje Bubblicious.

Goed. Laat maar. Ik ben er al uit.

Ik zeg het je. Die nieuwe foto-app...werkelijk geweldig.

Een paar keer drukken op wat toetsjes, effectje eroverheen, weg wallen, gone with the crowpootjes en je kunt zo op de cover van Knuffelrock 87....

If I had to live my life without you near me
The days would all be empty
The nights would seem so long
With you I see forever oh so clearly

Pffff.

Zo liepen Tijl en Mammie Poppins vandaag naar huis vanuit het kinderdagverblijf.

Het is genieten, dit mooie weer.

Nu schijnt het vanaf morgen weer even baggerdiebagger te worden, máár!

Er staat werkelijk waar een 23° gepland voor zaterdag!

Ik zeg, tijd voor de Brazilian Wax!

Nouja. En toen gingen ze in bad.

Klaar.

Dat land waar oorlog is.

2011-03-28T20:56:00.000+02:00

'Dónderdag. Mèn. Dan wordt het echt cool!

Dat heb ik jou nog niet verteld hè? Dat het donderdag echt cool wordt.

Nou. Dan gaan we met z'n allen naar het...Stationsplein en dan hebben we allemaal ballonnen en daar maken we dan een tekening aan vast.

En dan gaat die ballon de lucht in.

Naar andere landen en misschien wel naar eh...dat land waar oorlog is en dan gaan die ballonnen naar beneden en dan zien die mensen daar onze tekeningen.

En op die tekening staat dan wat wij wensen voor die mensen daar.

...

Ja. Ik heb al wat getekend. Ik wens voor die mensen daar, dat ze, dat ze, als de oorlog voorbij is, heel veel verliefd worden. Haha!

Ja.

Want ik heb allemaal jongens en meisjes met hartjes getekend.'

niet de tekening in kwestie, die is natuurlijk op school,

maar de hartjesfase duurt al een aardig tijdje.

Een stukje dat niks toevoegt aan deze dag, maar dat hoeft ook niet want de zon schijnt.

2011-03-22T20:57:00.002+01:00

Mensen mensen, het is lente! Het is lente mensen. Lente.

Ik heb totaal geen idéé wat ik zal schrijven, maar ik laat mijn vrolijke vingers het werk even doen.

Wie weet wat er uit komt vloeien!

*wacht zelf vol spanning*

Hm. Bar weinig.

Ik zou het kunnen hebben over die lintachtige sliertjes die in je kleren zitten.

Waarmee je ze handig aan een kledinghanger kunt hangen.

Kijk. Ik laat die er altijd in zitten. Geen zin om ze eruit te knippen.

Met als gevolg dat er altijd twee van die sliertjes over mijn schouder gedrapeerd zijn.

Quite charming. (Quite is een moeilijk woord. Ik weet nooit of het 'quiet' of 'quit' of 'quite' moet zijn. Ik ga nu even googlen. Ja. Quite dus.)

Soms zit er maar 1 in. Een lange. Van de ene naar de andere kant van de nekopening.

Waardoor je, als je niet goed oplet, dat sliertje aan de voorkant van je nek hebt zitten, wat, kan ik jullie vertellen, een beetje klunzig uitziet om nog maar te zwijgen van het wurgrisico dat je loopt.

Olivia daarentegen, vindt dat mooi. En ze moest en zou per se dat roze glanzende lintje in haar nek laten hangen.

....

Jezus, wat een slecht verhaal dit.

Goed. Ik knip ze er voortaan maar uit.

Voor ik weer in de verleiding kom om dit waardeloze onderwerp aan te snijden.

Hoe zouden die sliertjes eigenlijk he...*laat maar*

Dus.

Over ouder worden dan?

Ik kom binnenkort onvermijdelijk aan de verkeerde kant van dertig terecht en ik ben me al een tijdje aan het bedenken of dat nou vreselijk erg is of niet.

Vroeger had ik een heel ander beeld van 'vrouwen van mijn leeftijd'.

Dan was het leven éigenlijk over. Dacht ik.

Niets is minder waar en dat is dan wel weer een opbeurende ontdekking.

Hoewel ik daar 's ochtends, verkreukeld en berimpeld terwijl de zwaartekracht zonder genade alle losse delen aan mijn lichaam omlaagtrekt, toch anders over denk.

Toch raar. Ouder worden.

Vroeger, als je afsprak met vrinden, liep je naar elkaar toe, zei je hoi en dan ging je ergens rondhangen; door de stad lopen of met je vriendinnetje eindeloos langs het huis van het object van je affectie fietsen. Heel schattig. In a stalky kind of way.

En dan, zonder dat je het in de gaten hebt, kom je opeens op een punt dat je elkaar begroet met drie zoenen! Zóenen!

Ik weet nog precies de eerste keer dat dat gebeurde.

Ik was niet de initiatiefnemer in deze, maar liet het kusgebeuren toe en vroeg me ondertussen af wat er met 'hoi' was gebeurd.

Nah ja. Het zal er wel allemaal bijhoren. Zoals concealer, café's waar de muziek niet te hard staat zodat je nog met elkaar kunt práten, decolletécrème en een pergola.

Ik ben het met jullie eens.

Ik had beter niks kunnen schrijven.

Sorry.

Nou, hop. Naar buiten dan maar.

Van hot naar her en het losse kruis

2011-03-14T20:59:00.001+01:00

En opeens moet ik van álles doen hè. Van alles!

Ik ren de hele ochtend al van hot naar her.

Bij hot was ik vrij snel klaar, her duurde wat langer en moest ik ook nog van het kastje naar de muur.

Het kastje was chagrijnig maar de muur bleek flexibeler dan ie in de eerste instantie leek.

Goed.

En toen kocht ik dit weekend ook nog zo'n broek. Zo'n broek, weet je wel.

Dat noemt men een chino en dat is nu gruwelijk hip. Normaal laat ik me niet zo verleiden tot het dragen van gruwelijk hippe broeken. De komst van de skinny was voor mij, flarepantsgirl, al even slikken, maar à la, ik doe eens mee dit keer.

Ik moet nog even mijn draai erin vinden. Ik ben niet gewend om met een los kruis (zie afbeelding) rond te lopen.

Ik heb tenslotte niks om er in te hangen. Zeg maar.

Ik voel me er een beetje manly in.

Weerhield een of andere Maaskantjeidioot er vanochtend niet van om z'n raampje open te draaien en 'Eiiiiiii, lekker ding!' te brullen.

Zijn hier nog mannen eigenlijk? Want. Leg me dat eens uit.

Wat gebeurt er dan in uwer hoofden?

Ik kan me best aardig verplaatsen in het mannenbrein, ik hoorde laatst zelfs dat ik 'mannenhumor' heb, God knows wat dat is trouwens, maar dít snap ik dan niet.

Als ik in de auto zit en een smakelijk hapje voorbij zie komen, maak ik ACHTER HET GESLOTEN RAAM, en alleen als ik in een gekke bui ben, enkel wat verlekkerde smakgeluidjes (mjam-mjam-mjam).

Of ik trek even subtiel mijn wenkbrauwen op.
Meer niet.

En wat verwacht zo'n gillende kerel dan hè? Dat ik me omdraai, naar z'n auto ren en zeg: 'Praise the lord! Dat is het líefste dat ik ooit gehoord heb! Neem me mee! We verbranden onze schepen! En rijden de horzion tegemoet!'

Gaak eens doen volgende keer. Lachen.

Nah gut. Nu moet ik weer verder.

Met dingen.

En wat ik me ook al heel lang afvraag; heeft iederéén tegenwoordig zo'n wanstaltige Postcode Loterijfiets?

Maar daarover een andere keer niks.

Zeem & Zigeunerschnitzel

2011-03-10T21:01:00.001+01:00

Ja nu voel ik dus de druk hè. Kéihard, kéihard!

Heb ik mezelf opgelegd. Verwachting geschept. Geschepen.

Poeh.

Nou.

Ik wilde gaan vertellen dat ik heb besloten maar weer eens aan het werk te gaan.

Ja! How bout that!?

Ik dacht, nou nou, mevrouwtje. Hoe lang zit je nou al troosteloos voor je uit te staren?

NOU? Toen ging ik tellen en toen bleek dat afgelopen maandag precies een half jaar te zijn.

Een half jaar! Als in zes maanden.

Zes maanden en niet eens de ramen gewassen.

Wat betekent dat ik niet meer naar buiten kan kijken.

Wat betekent dat ik een ander raam moet gaan zoeken.

En wat ook betekent, trouwens, dat ik de poetsvrouw een zeem in de Bosnische handjes moet duwen.

Oh. En een zeem kopen.

Werken dus. Ja. Nou. En daar begin ik donderdag al mee. Joh.

Dus ik heb een half jaar thuisgezeten en heb nu 'maar' een week vakantie.

Ik ga niks flashy's doen, niet op een bruisende redactie van een ultrahip blad, nee gewoon dat wat ik eerder ook al deed.

Iets met financieel en iets met administratie.

Maar hoe dan ook; ik ga werken. De goden zij dank. Ik ben weer van de straat.

En zoals ik mezelf op 7 september 2010 ging troosten met een paar laarsjes, zo deed ik dat vanavond ook weer. Maar dan noemde ik het belonen.

Een vrouw heeft zó weinig nodig om de aanschaf van nieuwe kledij en schoeisel aan zichzelf te verantwoorden.

Wat basicjes, een wit colbert, heel eighties, heel Don Johnson, en crèmekleurige enkellaarsjes.

Met dank aan Nicole die mij via Whatsapp, nadat ik alle beschikbare kleuren had doorgestuurd, adviseerde om voor die te gaan.

Geweldig hè. Den nieuwen technieken.

Ik ben wat warrig. Ik merk het zelf.

Maar weet je. In de stad hè, op donderdagavond, mijn hemel, wat een scum loopt daar rond!

Er zat een complete zigeunerfamilie in één pashokje gepropt, die op luide toon met elkaar communiceerden, nee schreeuwden en ik hoorde telkens een paar blote voeten langsstiefelen.

Toen ik uiteindelijk maar eens geërgerd mijn hoofd uit het hokje stak, want zo ben ik, ik laat graag mijn ergernis merken, bonkte net de zigeunerdochter, 2 turven hoog en 8 turven breed, mijn hokje voorbij.

Ze droeg iets dat op z'n zachts gezegd, ehm, haar niet optisch slanker maakte.

Ah gossie.

Ze rook naar schnitzel. Zigeunerschnitzel dan.

Wat wilde ik zeggen?

Ik ga weer werken, ik heb nieuwe kleren en ik moet een zeem kopen.

En daar moesten jullie nou zo lang op wachten.

Tiswat hè.

Edit: ja luister. Ik heb niet beslóten weer te gaan werken hè.

Ik ben eindelijk áángenomen ergens. Na een half jaar solliciteren.

Ik formuleerde het graag even anders. Dan lijk ik namelijk zo'n vrije geest.

Dus.

Het leven ligt op z'n reet.

2011-03-05T21:02:00.005+01:00

Ik weet het, ik weet het. Ik had nog een verse logje beloofd deze week.

Is de week al voorbij? Nee hè? Nee.

No clue wat ik nog gedaan heb, maar blijkbaar had ik het er maar druk mee.

Ohja! Nog in Utrecht geweest, ja. Bij Quirkie. That was nice.

Van koffie naar sushi naar taco's met guacamole en ondertussen maar kleppen hè.

En ehm...verder.

Mijn inbox barst uit elkaar van interessante vacatures, schrijfopdrachtjes en meer van zulks dat om actie vraagt.

Maar het is Carnavalsvakantie.

Komt mij, Queen of Procrastination, dat even goed uit zeg!

Dus ga ik maar meteen net zo plat liggen als het Limburgse leven.

Want niemand doet hier nog wat nu het Carnaval is.

Bedrijven zijn dicht en met een beetje geluk staan ze je donderdag weer te woord.

Met alcoholkegel en haringodeur. (streepje tussen haring en odeur.)

Bizarroworld hè. Voor hullie daar boven de rivers.

Traditiegetrouw gooide ik mezelf deswege dus ook maar in het feestgedruis.

Ik had notabene iets gedaan wat men een creatieve uitspatting kan noemen. Iets met ijzerdraad en nepbloemen in nephaar dat met veel gevloek en getier gepaard ging.

Ik kán het gewoon niet zo goed. Handvaardigheid. Knutselen. Fröbelen.

Misschien omdat ik 'fröbelen' zo'n afstotelijk woord vind. Wie weet!

A-creatief noem ik het. Iemand opperde 'onhandig' maar dat vond ik weer zo cru om over mezelf te zeggen.

Ik had besloten het schminken voor 1 keer uit te besteden aan mensen Die Dat Heel Goed Kunnen.

Zo Goed Dat Ze Er Geld Voor Vragen.

Blootsgezichts ging ik Roermonds lekkerste broodjeszaak binnen, liep 2 trappen op, ging op een kruk zitten en liep een half uur later zo weer naar buiten.

Zo.

- foto hier-

Ik was echt zwaar onder de indruk.

Ik bedoel. Ik kán wel een beetje schminken, maar dit was me nooit gelukt.

Als ik het zelf zou doen, zou ik er waarschijnlijk zo uitzien...

Gossiemikkie, wat was ik mooi geworden!

Ik vind dat het weer helemaal terug moet komen! Schmink! All through the year! Echt waar!

Oh. Dat is nooit in de mode geweest? Jammer.

Er waren zelfs mensen die een foto van mijn gezicht wilden maken.

Om het natuurlijk morgen schaamteloos te na te maken, de copycats, maar soit.

Dat mocht van mij, die foto. 'Joh', lalde ik, 'Dat maak ik dagelijks mee! Ook zonder schmink.'

Vonden ze niet héél erg hilarisch. Ook weer jammer.

Narcisme. Zó ondergewaardeerd.

En ik moest zo lachen vandaag. Want er was iemand verkleed als Simon.

Hij leek er best aardig op, maar de levensgrote bordkartonnen Nick die hij bij zich droeg, did the trick. Haha! Ha! Ha!

En iemand die was als zo'n rozenverkoper. Je kent ze wel.

Hij heette Amir en was net zo irritant als een echte.

'Mooi roosch voor mooi vrouw. Jij mooi roosch kopen.'

Haha!

Nouja. Ik vind dat dus leuk. *kijkt zenuwachtig*

*en een beetje tipsy*

Goed.

Ik moet nu even mezelf onder de 3D-printer leggen, dan mijn wimpers afpellen en bier uit mijn Allstars gieten.

Hieronder kleurrijke gezellige foto's.

Eén plein, circa 20.000 mensen. Best veul.

To Infinity and Beyond

2011-02-24T21:06:00.001+01:00

Tijl hier is al maanden grote fan van Toy Story.

Inmiddels hebben we Toy Story 1, 2 en 3 in huis en kan ik alle delen bijna dromen.

'Spaar me je leugens, verlèidster...'

We hebben Toy Story-koekjes, Lego, actionfigures en pluchespul.

Zoals dat met rages gaat, verdween de Toy Story-hype langzaam weer een beetje naar de achtergrond en ajeto-de Tijl weer met z'n oude vrinden Buurman & Buurman.

(Ook wel 'Die Gele en die Rode'.)

Daar moet ie altijd vreselijk om lachen.

'Die zijn een beetje dom, hè mama?' Ja, Maximá, die zijn een beetje dom ja.

Toen hij vorige week zijn Buzz Lightyearpoppetje terugvond, dat in een zeer ongelukkige houding op de Duplorails lag, in angstige afwachting van een aanstormende trein, was de Toy Story-liefde weer helemaal terug.

En met het carnavalsfestijn alweer just around the corner, kon ik maar één cool kostuum voor Tijl bedenken.

Toen hij mijn aankoop op tafel zag liggen, ging hij gek. 'Basz Laidjer!'

Ja, man.

Hij ziet er geweldig in uit. Een beetje een kruising tussen Ayrton Senna en de winterschilder.

En nu lasert ie zich het licht uit de ogen.

En gisteren stierf Olivia's juf een vreselijke dood door de allesverzengende lichtstraal die uit Tijls arm schijnt te komen.

Piiiiiigjoeee.*

*moet je even hardop zeggen. Is lasergeluid volgens 3-jarige.